ถึง!
เสียงดังกึกก้องนั้น ทำให้แทบได้ยินทุกถ้อยทุกคำชัดเจน
ชั่วขณะนั้นเอง
เกาหยางอึ้งงัน
เฉินเซิ่งอึ้งงัน
อู๋ก่วงอึ้งงัน
ฉู่ชิงหลวน ซ่างกวันวานเอ๋อร์ และลวี่โหย่วหรง ก็อึ้งงันพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งปวง
"ข้าพเจ้าทั้งหลายขอให้เกาเซี่ยงเป็นธรรมให้แก่ขุนนางเชิ้นเฉิน!"
คลื่นเสียงดังไม่ขาดสายยังคงดำเนินต่อไป ดุจน้ำขึ้นทะเล ดุจภูเขาถล่ม ดุจคลื่นสึนามิ ม้วนตัวพวยพุ่งมาจากนอกจวน!
"ขอให้เกาเซี่ยงเป็นธรรมให้แก่ขุนนางเชิ้นเฉิน!"
"ขอให้เกาเซี่ยงเป็นธรรมให้แก่ขุนนางเชิ้นเฉิน!!"
"ขอให้เกาเซี่ยงเป็นธรรมให้แก่ขุนนางเชิ้นเฉิน!!!"
เกาหยางวางถ้วยในมือลง
รอยยิ้มบนใบหน้านั้น ค่อย ๆ เลือนหายทีละน้อย
"เกิดอะไรขึ้น?"
คำพูดของเกาหยางพึ่งจบลง
จ้าวต้าก็พุ่งฝ่าเข้ามาจากภายนอกด้วยความรีบเร่ง เหงื่อท่วมศีรษะ ใบหน้าซีดขาว ในมือชูหนังสือพิมพ์ขึ้นสูง
"เกาเซี่ยง มีเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!"
"เงินของฝ่าบาท... ไม่สิ ท่านเซี่ยงนั่นแหละ ถูกคนฉ้อโกง!"
อะไรนะ?
ถ้อยคำนี้ดังขึ้น
ฉู่ชิงหลวนและสาว ๆ ทั้งหลายต่างหน้าเปลี่ยนสี เหมือนได้ยินเรื่องเหลือเชื่อยิ่งกว่าฟ้าถล่ม
ในโลกนี้ ยังมีใครกล้าฉ้อโกงเงินของเกาหยางอีกหรือ?
เกาหยางรับหนังสือพิมพ์จื้อเหยียนที่จ้าวต้าส่งให้
เขาก้มมองลงไป
พาดหัวหน้าหนึ่ง — "คดีฉ้อโกงสะเทือนฟ้า"
หัวเรื่องรอง — "เงินอุดหนุนสามัญชนหนึ่งล้านห้าแสนตำลึงของเสนาบดีเกา เจ็ดส่วนเข้ากระเป๋าใคร?"
"สะเทือนขวัญ! เสิ่นโม่ จู้สื่อกรมพิธีการ ผู้รายงานคดีนี้ ถูกสังหารอย่างพิสดาร ภรรยาและธิดาถูกปิดปากที่หมู่บ้านหลิ่วซีนอกเมือง 30 ลี้!"
สายตาของเกาหยางกวาดไล่ไปทีละบรรทัด
จางเหวยมากกว่า 30 คน
หลี่เฉียงมากกว่า 20 คน
แต่ละท้องที่แอบอ้างชื่อขึ้นมา บังเอิญปะทะกันเอง เพื่อหลอกเอาเงินอุดหนุนที่เขามอบให้บุตรหลานจากตระกูลเรียบจนแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน!