เสียงของชุยซิงเหอก้องกังวานไปทั่วลานกว้างอันเวิ้งว้าง สะเทือนให้นกที่เกาะอยู่บนกำแพงพระราชวังต้องบินหนีกระจัดกระจาย
จางผิงแสร้งทำเป็นสงบ ก้าวขึ้นไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วกล่าวเสียงดัง "ท่านชุย ฝ่าบาทมีพระราชโองการ วันนี้ไม่ทรงรับผู้ใดทั้งสิ้น!"
"พวกท่านมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ คิดจะก่อกบฏลอบเข้าพระราชวังหรือ? หากถอยกลับไปเสียแต่บัดนี้ ข้าน้อยจะถือว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น"
ชุยซิงเหอกล่าวอย่างสงบ "ท่านจางเข้าใจผิดแล้ว พวกเรามาที่นี่มิได้เพื่อก่อกบฏ แต่เพื่อทูลขอพระบรมราชวินิจฉัย"
"ทูลขอสิ่งใด?"
ชุยซิงเหอสูดลมหายใจเข้าลึก เสียงของเขาพลันดังขึ้นก้องกังวาน แผ่กระจายไปทั่วทุกทิศของพระราชวัง
"พวกเราขอทูลฝ่าบาท ขอให้ทรงคืนบรรดาศักดิ์โหว่ยอดขุนพลเกาหยาง ขอให้จัดพิธีฝังศพอย่างสมเกียรติของโหว่ และขอให้ฝ่าบาททรงประกาศแก่ใต้หล้า ว่าเกาหยางมิใช่ผู้กระทำความผิด แต่เป็นผู้มีคุณูปการ ขอฝ่าบาท—ทรงคืนความยุติธรรมให้ยอดขุนพลผู้กล้า!"
บึ้ม!
วาจาเหล่านี้ดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ทำให้จางผิงและจางโซ่วหน้าซีดเผือด
"ชุยซิงเหอ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!"
จางโซ่วร้องออกมาด้วยความตกใจ "เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่? เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่?"
"ท่านเสนาบดีเกาได้จบชีวิตตนเองลง เจ้าจะมามัววุ่นวายเพื่อสิ่งใดกัน?"
ทั้งสองคนคิดไม่ตก
คนที่ออกหน้ามาคือเกาเฟิง เกาเทียนหลง พวกเขายังพอเข้าใจได้ แต่นี่มันชุยซิงเหอกับเหยียนเจิง?
พวกเจ้าไม่ใช่คนที่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเกาหยางหรอกหรือ?
เขาตายไปแล้ว พวกเจ้าไม่ควรจะดีใจหรือ?
เหยียนเจิงพลันก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เคราและผมของเขาแผ่พลิ้วไปทั่ว ดวงตาชราของเขาลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธ "ท่านเสนาบดีเกามิได้จบชีวิตตนเอง ว่าเขาตายได้อย่างไร ท่านจางในฐานะผู้บัญชาการคงรู้ดี ข้าผู้เฒ่าก็รู้ดี และราษฎรใต้หล้าก็ยิ่งรู้ดี!"
"แต่เพราะเหตุใด? เพราะเขาปฏิเสธที่จะออกมารับราชการถึงสามครั้ง? เพราะเขาทำให้ฝ่าบาทต้องเสียพระพักตร์? จางโซ่ว เจ้าบอกข้ามา ว่านี่เพียงพอแล้วหรือที่เขาจะต้องตาย?!"