“ตามไป”
“ที่มาของภูเขาสุสานโอ่ง บางทีอาจจะรู้ได้จากหญิงชราผู้นี้”
เกาหยางมองภาพนั้นด้วยแววตาเย็นชา จากนั้นก็เอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินตามทิศทางที่หญิงชราจากไป
ซ่างกวันวานเอ๋อร์และคณะจึงเดินตามหลังเกาหยางไป
ทางเดินบนภูเขาขรุขระ รายล้อมด้วยต้นไม้สูงใหญ่ แม้วันนี้จะเป็นวันที่อากาศดี แต่เมื่ออยู่ในภูเขาสุสานโอ่ง ก็ยังรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นเสียดแทงกระดูก
หญิงชราเดินช้ามาก
เกาหยางและคนอื่น ๆ ไม่ได้ปิดบังการเคลื่อนไหว เพียงแค่หญิงชราหันมามอง ก็จะเห็นพวกเขาผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ
แต่หญิงชรากลับไม่หันกลับมามอง เพียงแค่เดินต่อไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจ เหมือนซากศพเดินได้ เคลื่อนไหวเชื่องช้า แต่มุ่งมั่นอย่างยิ่ง
ก้าวหนึ่ง
สองก้าว
นางเดินลึกเข้าไปในภูเขาสุสานโอ่ง
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม
หญิงชราหยุดเดิน จ้องมองพื้นดินเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่
เกาหยางมองไปรอบ ๆ ต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้าแผ่กิ่งก้านคดเคี้ยวบดบังแสงอาทิตย์ พื้นดินโดยรอบมีหญ้าแห้งสีเหลืองขึ้นประปราย หลุมศพบางหลุมที่มีปากแคบและท้องใหญ่เหมือนโอ่ง สะดุดตาเป็นพิเศษ
“นี่มัน...”
ลวี่หลัวเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเอามือปิดปาก
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็กำหมัดแน่นขึ้นทันที ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขาว่ากว้าน และหลุมศพที่เหมือนโอ่งเบื้องหน้านี้ ดูเหมือนทุกอย่างจะเห็นได้ชัดเจน เพียงแต่ความจริงที่ปรากฏนั้นยากจะเชื่อได้ถึงเพียงนี้!