หมู่บ้านอวิ๋นเจ๋อ หน้าหมู่บ้าน
หลี่เจว๋จื่อและชาวบ้านจำนวนหนึ่งกำลังรอคอยอย่างกระวนกระวาย แต่พวกเขารอแล้วรอเล่า กลับไม่เห็นเงาของหวังเอ้อหมาจื่อเลย
"ไม่ดีแล้ว พวกนั้นกลับคำแล้ว!"
ชายชราตะโกนเสียงหนึ่ง สีหน้าย่ำแย่
"หลี่เจว๋จื่อ เจ้าไปรายงานอาจารย์ที่ปรึกษาฟาง เรียนท่านนายอำเภอ แจ้งเรื่องนี้แก่พวกเขา สั่งให้พวกเขาส่งคนมาโดยเร็ว ตามจับคนพวกนี้!"
หลี่เจว๋จื่อจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อยากเชื่อนัก หวังเอ้อหมาจื่อถูกลักพาตัวไป แต่เขาหลี่เจว๋จื่อกลับรอดชีวิต
ต้องเป็นเพราะประโยคที่ว่า หากท่านไม่รังเกียจ ข้าขอคารวะท่านเป็นบิดาบุญธรรมนั่นแน่แล้ว!
แต่บิดาบุญธรรม ข้าขออภัยด้วย
ท่านผู้ใจบุญหวังตายแล้ว วันดี ๆ ของเขาก็จบลงเช่นกัน
หลี่เจว๋จื่อแววตาเย็นชา ส่งเสียงแผ่วเบา "บิดาบุญธรรม ท่านมีหนทางแห่งความตายแล้ว!"
เขาออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังอำเภอชิงสุ่ยทันทีในคืนนั้น วิ่งไปตลอดทาง!
"…"
ยามวิกาล
อาจารย์ที่ปรึกษาฟางกำลังกอดแม่ม่ายสาว หลับสบาย
หลี่เจว๋จื่อเคาะประตูห้อง
อาจารย์ที่ปรึกษาฟางมีสีหน้าไม่พอใจ เอ่ยถามเสียงขรึม
"ใคร?"
"ท่านที่ปรึกษา ข้าน้อยเอง หลี่เจว๋จื่อ!"
ได้ยินดังนั้น อาจารย์ที่ปรึกษาฟางรีบลุกขึ้น แต่งตัวลวก ๆ แล้วเดินออกมา
"ดึกดื่นป่านนี้ มีธุระอะไร?"
อาจารย์ที่ปรึกษาฟางรูปร่างผอมมาก แต่ดวงตาคู่นั้นเย็นชา เอ่ยอย่างไม่พอใจ
"ท่านที่ปรึกษา เรื่องไม่ดีแล้ว ท่านผู้ใจบุญหวังถูกคนร้ายจับตัวไป!"
เมื่อคำนี้ออกมา
อาจารย์ที่ปรึกษาฟางก็ไม่อาจสงบใจได้ในทันที
"อะไรนะ?"
เขารู้ดีว่าหวังเอ้อหมาจื่อทำอะไรอยู่ แต่ปกติเขาก็ทำเป็นหลับหูหลับตา แถมยังใช้เส้นสาย หาคนไปรับผิดแทนอีกด้วย
เพราะเมื่อรับของเขามา ปากก็รู้สึกสั้น เมื่อกินของเขามา ปากก็รู้สึกอ่อน อีกทั้งในนาม แม่ม่ายสาวผู้นี้ก็เป็นหญิงของหวังเอ้อหมาจื่อแล้ว