หญิงชราพูดต่อว่า “บางคนที่กตัญญู เมื่อขึ้นมาส่งข้าวบนเขา จะยืนอยู่ข้างปากถ้ำพูดคุยเป็นเพื่อน เพราะในสุสานไหกระเบื้องนี้ ทั้งน่าเบื่อและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก”
“แต่ก็มีบางคนที่อกตัญญู รำคาญการส่งข้าว ตั้งแต่วันแรกก็ก่ออิฐเขียวปิดปากถ้ำจนสนิท อุดทางเข้าจนหมดสิ้น”
ความเงียบงันดุจความตายปกคลุมทั่วทั้งป่าเขา
ณ ยามนี้ ข้อกังขาทั้งปวง อัตราการหายตัวและการตายของคนชราในอำเภอซุยหยาง ล้วนได้รับคำตอบ
ลวี่หลัวและซ่างกวันวานเอ๋อร์นิ่งเงียบ
ดั่งที่หญิงชรากล่าว นางถูกขนานนามว่าเป็นผู้ไม่เป็นมงคล ทรัพย์สินเงินทองเพียงเล็กน้อยนั้นไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ตราบใดที่นางยังมีชีวิตอยู่
ความโชคร้ายในครอบครัว แม้แต่ความทุกข์ยากทั้งปวง ล้วนสรุปว่ามาจากนางทั้งสิ้น!
แม้ยามนางออกนอกบ้าน ก็จะถูกชาวบ้านชี้หน้าตำหนิ
เกาหยางเหลือบมองอิฐเขียวห้าก้อนที่ก่อปิดปากถ้ำ พยักหน้ากล่าวว่า “กล่าวเช่นนี้แล้ว ดูแล้วบุตรชายของท่านยายก็นับว่ากตัญญูอยู่บ้างในบรรดาคนเหล่านั้น”
น้ำเสียงของหญิงชราไม่อาจฟังออกว่ายินดีหรือเศร้าโศก
“นั่นมันก็แน่นอน ข้าเองก็ทำตามหน้าที่ แต่มันก็ใช่ว่าจะดีไปทั้งหมด สองวันแรกที่เพิ่งส่งข้าเข้ามา บุตรชายก็ยังกตัญญูดีนัก ยังมีความสงสารอยู่ เวลาส่งข้าวมาก็ยังคุยเป็นเพื่อนข้าด้วย”
“เช่นพูดคุยว่าไก่ของบ้านจางซานถูกขโมย ลูกของบ้านอ๋องอู่ตกลงไปในบ่อส้วม แต่ต่อมา เขาอาจจะยุ่ง หรืออาจมีธุระของตน ก็เลยยิ่งทำแบบขอไปที และยิ่งทวีความรำคาญขึ้นเรื่อยๆ”
“แต่ข้าวขาวจ้าวนั่น หอมดีนัก!”
“แต่ใครเล่าจะไม่กลัวตาย?”
“ข้าปีนขึ้นไป ไปที่บ้านบุตรชายใหญ่ก่อน บุตรชายใหญ่เห็นข้าก็โกรธนัก ราวกับว่าข้าได้ทำเรื่องร้ายแรงผิดบาปอะไร ไล่ทุบตีข้าออกมา”
“ข้าไปบ้านบุตรชายสาม เขาปิดประตูใหญ่ ไม่ว่าข้าจะอ้อนวอนอย่างไร ก็ไม่ยอมเปิด”
“บุตรสาวเล็กเคยพูดว่าจะเลี้ยงดูข้าไปจนแก่ แต่เมื่อนางเห็นข้า ก็เหมือนเห็นเทพแห่งโรคระบาด บอกว่าข้าจะนำโชคร้ายมาสู่บ้าน แล้วก็ไล่ข้าออกมา”
“เมื่อก่อน พวกเขาไม่ใช่แบบนี้”
ภายนอกสุสานไหกระเบื้อง ลมฤดูใบไม้ร่วงส่งเสียงหวีดหวิว
ทุกคนเงียบงัน
เหลือเพียงเสียงของหญิงชราดังแว่วมา
“เมื่อก่อน พวกเขาดีมากหรือ?”
เกาหยางถามเสียงแผ่ว