ไม่นานนัก
ทุกคนก็มาถึงห้องโถงใหญ่
หลี่ซื่ออุ้มจวินจวิน แล้วหันไปทางเกาหยางกล่าวว่า "ชิงหลวนนั่งรถม้ามาทั้งทาง คงเหนื่อยแล้ว ฝ่ายเราสั่งครัวเตรียมโต๊ะอาหารไว้แล้ว เจ้าพาชิงหลวนกลับห้องไปพักผ่อนก่อนเถิด"
"จวินจวินไม่ต้องเป็นห่วง ฝ่ายเราเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องกังวล"
หลี่ซื่อมองไปที่เกาหยางและฉู่ชิงหลวน แล้วไล่ทั้งสองตรงๆ
เกาหยางสีหน้าไม่พอใจ "แม่ ท่านไล่ลูกแบบนี้ได้ยังไง ในฐานะพ่อคนยังไม่ทันได้อุ้มหนูให้หนำใจเลย!"
คำพูดนี้เอ่ยออกมา
เสียงตะโกนอันดังก็ดังขึ้นหลายเสียง
"ข้าคืออาของจวินจวิน!"
"ข้าคือตาของจวินจวิน!"
"ข้าคือทวดของจวินจวิน!"
"ข้าคือตาทวดของจวินจวิน!"
เกาหยางเหลือบมองสายตาอันแหลมคมหลายสายที่มองมา ร่างกายก็สั่นสะท้านทันที
สู้ไม่ได้ สู้ไม่ได้
เขารีบลากฉู่ชิงหลวนเดินออกไปข้างนอก
ในห้องโถงใหญ่
หลังจากฉู่ชิงหลวนและเกาหยางจากไป เสียงต่างๆ ก็ดังขึ้นระงม
"เร็ว เข้ามาให้ข้าอุ้มหน่อย!"
"ท่านพ่อ ท่านรีบให้ลูกอุ้มหน่อยเถิด ลูกเป็นตาของจวินจวิน!"
"ช่างเถอะ เอาไว้เจ้าให้ดีๆ อย่ามือซุ่มมือซ่าม!"
"ท่านพ่อ ท่านวางใจได้!"
"ชื่อจวินจวินดีจริง หยกไร้ตำหนิ คุณธรรมของสุภาพบุรุษ! โตขึ้นมาต้องเป็นอัจฉริยะหญิงอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนแน่นอน เดี๋ยวนะ กลิ่นอะไรนี่ ทำไมเหม็นอย่างนี้?"
"โอ๊ย! จวินจวินอึแตก ทะลุผ้าอ้อมออกมา เปื้อนมือข้าเต็มไปหมด!"
"สมเป็นหลานสาวอันเป็นที่รักของข้าเกาเฟิง ของขวัญชิ้นแรกที่ให้ก็ใหญ่โตแบบนี้ กลิ่นแรงจริงๆ!"