ชุยซิงเหอสูดหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนให้สงบลง
เขายกหน้าขึ้น สายตาคมกริบ จ้องตรงไปยังอู่จ้าวบนบัลลังก์มังกร เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรงราวกับสายฟ้าฟาด
“ฝ่าบาท! กระหม่อมหมกตัวอยู่เนิ่นนาน มิได้จมปลักแต่ประการใด หากแต่เพื่อทบทวนตนเอง วันนี้ก้าวออกมา ก็เพื่อแผ่นดิน เพื่อฝ่าบาท เพื่อใต้หล้า มิอาจนิ่งเฉยได้อีก!”
“สิ่งที่กระหม่อมจะกล่าวหาวันนี้ คือบรรดาอ๋องชายแดนใต้หล้า!”
“ฮื่อ!”
วาจานี้ดุจก้อนศิลามหึมาทุ่มลงสู่สายน้ำนิ่ง กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นนับพัน!
ทั่วพระที่นั่งโกลาหล!
หวังจงตะลึงงัน
ลวี่เจิ้นราวกับเห็นผี
ชุยซิงเหอในวันนี้ กลับกล้าหาญถึงเพียงนี้?
แม้แต่เหล่าขุนนางเก่าที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ก็ยังพากันเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง
อู่จ้าวเผลอโน้มพระวรกายไปข้างหน้าเล็กน้อย พระเนตรคมกริบดุจมีด
“ชุยอ้ายชิง เจ้าจะกล่าวหาอ๋องชายแดนใต้หล้าเรื่องใด?”
อู่จ้าวเอ่ยถาม
ชุยซิงเหอสัมผัสได้ถึงสายตาทั้งหมดที่จับจ้องมา รู้สึกโล่งใจอยู่ในใจ
จากนั้น เขาก็หยิบกระดานหมากขนาดเล็กและถุงข้าวสารหนึ่งถุงออกจากแขนเสื้อ ชูขึ้นสูง
“ท่านทั้งหลาย ยังจำได้หรือไม่ ครั้งนั้นคณะทูตแคว้นฉู่มาเยือน วางแผนจะใช้วางข้าวบนกระดานหมากรุกมาหลอกลวงมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา?”
วาจานี้เอ่ยออกไป
เหล่าขุนนางต่างตะลึง ไม่เข้าใจความหมาย
“ท่านชุย เรื่องวางข้าวบนกระดานหมากรุก พวกเราจำได้เป็นอย่างดี แต่ท่านชุยหมายความว่ากระไร?”
“นี่มันเกี่ยวอะไรกับอ๋องชายแดน?”
เหยียนเจิงก้าวออกมาเอ่ยถามด้วยความฉงน
“ย่อมต้องเกี่ยวข้อง!”
ชุยซิงเหอตอบกลับ ความคิดในหัวแวบขึ้นถึงคำอธิบายที่เกาหยางเล่าให้ฟังเมื่อวานนี้ เขาจึงพูดตามนั้น
“ท่านเหยียน เมื่อข้าวเม็ดแรกถูกวางลงบนช่องแรกของกระดานหมาก จากนั้นเพิ่มขึ้นทวีคูณไปเรื่อย ๆ เรารู้กันดีว่า เมื่อถึงช่องสุดท้าย ตัวเลขนั้นจะเป็นจำนวนมหาศาลที่แม้แต่คลังหลวงของมหาจักรวรรดิเฉียนทั้งประเทศก็ยังแบกรับไม่ไหว!”