อู่จ้าวนั่งประทับบนบัลลังก์มังกร จ้องมองชุยซิงเหอที่สีหน้าเปี่ยมไปด้วยการวางแผนอันแยบยล พระหัตถ์ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้าง ค่อย ๆ กดนิ้วลงบนฝ่ามือจนจิกเข้าหาความเจ็บปวด
แผนการนี้...นางคุ้นเคยยิ่งนัก!
วันนั้น
ภายในหอเยียนจือ นางได้ยินว่าเกาหยางไปที่โรงสุรา นางจึงตามไป และถามถึงเรื่องการลดอำนาจอ๋อง
ตอนนั้น เกาหยางได้กล่าวถึงคำสั่งสลายอำนาจอ๋อง
เพียงแต่ตอนนั้นมหาจักรวรรดิเฉียนอ่อนแอ ถึงขั้นจัดการหรงอ๋องยังไม่ได้ คำสั่งสลายอำนาจอ๋องเป็นแผนเปิดเผยที่มีมาแต่โบราณ ซึ่งจะใช้ได้ก็ต่อเมื่อชาติเข้มแข็งและอ๋องชายแดนไม่มีทางขัดขืน
นางไม่เคยเอ่ยถึงมัน
แต่มันยังคงจดจำอยู่ในใจเสมอ
แต่ไม่คิดว่า วันนี้มันจะถูกเอ่ยขึ้นจากปากของชุยซิงเหอ
และ...แม้แต่ชื่อของแผนการก็เหมือนกัน
ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวหรี่ลง จับจ้องไปที่ชุยซิงเหอ
นี่คือสิ่งที่เขาคิดขึ้นเองหรือ?
หรือว่า...เกาหยาง ผู้เอ่ยปากจะลาออกจากตำแหน่งเพื่อกลับไปใช้ชีวิตสงบ และไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องโลก ยังคงแอบอยู่เบื้องหลัง ใช้ปากของชุยซิงเหอ ส่งมีดที่คมกริบนี้มาให้นางอีกครั้ง?
เกาหยางเอ๋ย เกาหยาง...
ฮึบ!
อู่จ้าวสูดหายใจเข้าลึก ๆ กลั้นความตื่นเต้นที่กำลังพลุ่งพล่านในหัวใจเอาไว้
ชุยซิงเหอไม่รู้ว่าอู่จ้าวคิดอะไร รู้เพียงว่าดวงตาหงส์คู่นั้นกำลังจับจ้องมาที่เขา
คิดว่านางคงรู้สึกทึ่งในแผนการของเขาสินะ?
แปดพันตำลึง แลกกับสายตาที่อู่จ้าวมองด้วยความสนใจ แลกกับอนาคตอันสดใส คุ้มค่า!
นานทีเดียว
อู่จ้าวจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงเรียบนิ่งจนไม่อาจรู้ว่าพระทัยเป็นเช่นไร
"อ้ายชิงที่กราบทูล ล้วนเกี่ยวกับรากฐานของราชวงศ์ เป็นเรื่องใหญ่หลวง"
"ให้เจิ้น... ค่อย ๆ ไตร่ตรอง"
"เลิกประชุม"
อู่จ้าวไม่ได้รับฟังทันที แต่ก็ไม่ได้ตำหนิหรือปฏิเสธ