"อู้!"
"อู้ อู้!"
หวังเหล่ากล่าวกับไป๋ซินซิน "เจ้าสำนัก ราชันย์แห่งความตายผู้นี้ดูเหมือนจะมีอะไรจะพูด!"
ไป๋ซินซินมองเกาหยางด้วยสายตาประหลาด
ราชันย์แห่งความตายผู้นี้ตื่นเต้นอันใด?
นางกำลังประมือกับหลี่หลงอยู่ อีกเดี๋ยวนางก็ชนะแล้ว!
แต่หลี่หลงได้ยินคำนี้ ก็หดเท้ากลับทันที แววตาของเกาหยางทำให้เขาหวาดหวั่นยิ่งนัก
หรือเกาหยางจะพบสิ่งใดแล้ว?
"ถอยไปให้หมด มือสังหารไม่ตกลงในแผนของข้า ทุกคนยึดความปลอดภัยของท่านเกาเป็นหลัก ใครกล้าไม่ฟังคำสั่ง ทำร้ายท่านเกา ข้าหลี่หลงจะไม่ขออยู่ร่วมโลกกับมัน!"
หลี่หลงตะโกนเสียงดัง
ผ้าผืนนี้ดึงออกไม่ได้ หากเกาหยางรู้สึกตัวถึงความผิดปกติ แล้วร้องตะโกนเรื่องแง่งามภายในจวนหรงอ๋อง เขาก็จบสิ้นเช่นกัน
ไป๋ซินซินจึงมีรอยยิ้มบนใบหน้า
เช่นนี้ถึงจะถูก!
นางก็บอกแล้วว่า นางกำลังจะชนะในการประมือครั้งนี้!
"พวกเราไป ใครกล้าติดตาม ราชันย์แห่งความตายตายแน่!"
ไป๋ซินซินถือปืนยาว หวังเหล่าและศิษย์ลัทธิไร้ปรานีคนอื่นๆ ควบคุมตัวเกาหยางไปทางด้านหนึ่ง
ทหารรักษาพระองค์ในวังที่มาถึงเห็นภาพนี้ ต่างไม่กล้าเคลื่อนไหว ได้แต่ย่างเท้าอย่างระมัดระวัง
สถานะและตัวตนของเกาหยาง ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจ
"ท่านผู้บัญชาการ บัดนี้เราควรทำอย่างไร?"
หลี่หลงมองทางที่มือสังหารจากไป เขาพูดเสียงเย็น "พวกเจ้าจับตาดูก่อน อย่าได้ยั่วยุให้มือสังหารโกรธเป็นอันขาด ข้าจะไปรายงานฝ่าบาททันที ให้ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัย!"
จากนั้น หลี่หลงหันกายก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของอู่จ้าว
ภายในตำหนัก
อู่จ้าวสวมชุดคลุมมังกรสีดำรัดรูป พระพักตร์งามเย็นเยียบ นางย่างพระบาท ก้าวฉับๆ มุ่งหน้าไปยังตำหนักหลงกุ้ย
บรรดาขันทีและสาวใช้ระหว่างทาง สัมผัสได้ถึงไอสังหารที่เกือบจับต้องได้รอบกายอู่จ้าว พากันคุกเข่า ก้มศีรษะ หวั่นกลัวจะยั่วโทสะอู่จ้าว