ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวขยับเล็กน้อยอย่างตกตะลึง
“รัฐมนตรีเกาหรือ?”
“เป็นเช่นนั้นแน่แท้”
เกาหยางยิ้มแฉ่ง “ท้ายที่สุด บิดาของกระหม่อมก็คือเสือแห่งการเกษตรที่โด่งดังไปทั่วมหาจักรวรรดิเฉียน!”
“ท่านผู้เปี่ยมวัยได้ศึกษาค้นคว้าเพื่อมหาจักรวรรดิเฉียนของพวกเราทั้งกลางวันกลางคืน พลิกค้นคัมภีร์โบราณจนหมดสิ้น ออกแสวงหาทั่วทุกทิศ ในที่สุดก็ค้นพบมันฝรั่งนี้”
“เรื่องนี้ ก็สมเหตุสมผลใช่ไหม?”
มุมปากของอู่จ้าวกระตุกเล็กน้อย
สมเหตุสมผล?
สมเหตุสมผลบัดซบ!
ฉายาเสือแห่งการเกษตรของเกาเฟิงนั้น คนอื่นไม่รู้ก็จริง แต่นางจะไม่รู้ได้อย่างไร?
แต่เมื่อคิดดูแล้ว ก็ว่าได้ เกาหยางอายุยังน้อยเหลือเกิน หากคิดค้นของเช่นนี้ขึ้นมาได้ก็น่าขนลุกเหลือเกิน และนางเองก็ใกล้จะไม่มีอะไรจะให้บำเหน็จอีกแล้ว ส่วนเกาเฟิงนั้นมีฉายาเสือแห่งการเกษตรของมหาจักรวรรดิเฉียน และกรมครัวเรือนก็ควบคุมภาษีที่ดินทั้งแผ่นดิน จึงเป็นผู้ที่เหมาะสมยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น คุณูปการครั้งนี้ยังจะตกอยู่ที่จวนติ้งกั๋วกงอีกด้วย
“เช่นนั้นก็ตามที่ขุนนางเกากราบทูล เกียรติแห่งการถวายของล้ำค่านี้ จงบันทึกไว้ในนามของรัฐมนตรีเกา ส่วนแผนการปฏิบัติโดยละเอียด ให้เจ้าจัดการเอง”
“กระหม่อมรับพระบรมราชโองการ”
เกาหยางคารวะอย่างต่ำคำนับ แล้วจึงตรงกายขึ้น ใบหน้าผุดรอยยิ้มขึ้น
“ฝ่าบาท กระหม่อมยังมีเรื่องหนึ่ง ขอทูลเกล้าฯ ถวายความเห็น”
อู่จ้าวได้มันฝรั่งอันเป็นของวิเศษชั้นเลิศนี้ จิตใจจึงเปี่ยมสุข เอื้อมมือยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึดใจ น้ำเสียงร่าเริง “ว่ามา”
เกาหยางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยขึ้นว่า “ฝ่าบาท แคว้นเยี่ยน แคว้นฉี และแคว้นฉู่กำลังแอบหนุนหลังชามู่ทางตะวันตกใต้ มีเจตนาไม่ชอบธรรม ประสงค์จะก่อกวนจิตใจพวกเรามหาจักรวรรดิเฉียน”
“กระหม่อมเห็นว่า ผู้ใดมาไม่ตอบแทน ย่อมผิดธรรมเนียม เขาทั้งหลายกล้าก่อกวนจิตใจพวกเรา พวกเราก็ไม่ควรประวิงมือ หากกลับก่อกวนจิตใจเขาทั้งหลายบ้างก็มิใช่เรื่องเสียหาย”