ถนนจูเชวี่ย
แสงแดดยามฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องลงบนถนนอันกว้างใหญ่ เช่าฉายา ร้านสุรา ร้านผ้า และร้านขายธัญพืชริมถนนเมืองฉางอัน ผู้คนพลุกพล่านครึกครื้นนับไม่ถ้วน
แต่หากจะว่ากันว่ายามนี้ที่ใดครึกครื้นที่สุด ย่อมต้องนับต้นไม้โพธิ์เฒ่าหน้าตลาดฝ่ายตะวันออก ที่ซึ่งฝูงชนล้อมเป็นวงกันสามชั้นนอกสามชั้น
ท่ามกลางหมู่คน
ชายชราชาวฉางอันผู้นุ่งห่มชุดสั้นเก่าๆ และใบหน้าแห้งผากไปด้วยลมฟ้าอากาศ กำลังโต้เถียงกับผู้คนข้างกายจนน้ำลายกระเซ็น
"ตามข้าว่า ยังไงก็ต้องยกให้ท่านชายจ้าวผู้น้อยสุดยอดที่สุด! เขาน่ะได้รับความฝันบอกเล่าจากอัปสรเทพี จึงนำมันสวรรค์ประทานมาเสนอ! ผลผลิตต่อหมู่สองพันชั่ง!"
"นี่คือสองพันชั่งนะ! บรรพบุรุษของพวกเราทำไร่นามาทั้งชีวิต เคยเห็นพืชผลที่ให้ผลต่อหนึ่งโหลถึงสองพันชั่งที่ไหน?"
"ท่านชายจ้าวผู้น้อยนี่คือคุณูปการใหญ่หลวงที่ช่วยชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน! แม้แต่ฝ่าบาทยังตรัสสรรเสริญด้วยพระโอษฐ์พระองค์เอง ภายหน้ายังจะสถาปนาเขาเป็นซือหนงโหว! ในวิชาการเกษตรนี้ ท่านชายจ้าวผู้น้อยต้องเป็นอันดับหนึ่ง!"
ยิ่งพูดชายชรายิ่งตื่นเต้น ใบหน้าแดงก่ำขึ้นทั้งแก้ม
เสียงคำพูดเพิ่งจบลง ชายวัยกลางคนผู้สวมชุดครามน้ำเงินข้าง ๆ ก็ไม่พอใจขึ้นมา
เขาส่ายศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย
"ท่านตา คำพูดของท่านก็หลงทางแล้ว มันสวรรค์ประทานของท่านชายจ้าวผู้น้อยย่อมเป็นของศักดิ์สิทธิ์จริง ประเด็นนี้ไม่มีใครปฏิเสธ แต่ถ้าจะว่าในวิชาการเพาะปลูกเขาต้องเป็นอันดับหนึ่ง ก็หาใช่แน่นอนไม่"
"อ้อ?" ชายชราแหงนตากว้าง "แล้วท่านว่าเถอะ ใต้หล้านี้ยังมีผู้ใดเก่งกว่าท่านชายจ้าวผู้น้อยอีก?"
ชายกลางคนลูบหนวดเครา แล้วกล่าวอย่างมั่นใจ "เสือแห่งการเพาะปลูกแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของพวกเรา รัฐมนตรีเกา เกาเฟิงนั่นเอง!"