ตำหนักหนังสือ
มือของอู่จ้าวที่ถือถ้วยชาก็แข็งค้างอยู่กลางอากาศเพียงนั้น
ดวงตาหงส์คู่งามของนางขยายกว้างเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อ
ถุงน่องดำ?
รางวัล?
เจิ้นเคยพูดถ้อยคำเช่นนี้เมื่อไรกัน?!
สมองของอู่จ้าวหมุนเร็วปานสายฟ้า ย้อนนึกถึงถ้อยคำทุกตัวอักษรที่ตนเองเพิ่งเปล่งออกมา — "ท่านเกา มันฝรั่งนี้อยู่ที่ใด เชิญนำมาถวายเจิ้นดูโดยเร็ว!" , "ใต้หล้ายังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้อีกหรือ!"
ก็มีเพียงสองประโยคเท่านั้น
ประโยคใดบังเกิดแก่นแห่งถุงน่องดำ?
ประโยคใดบังเกิดแก่นแห่งรางวัล?
อู่จ้าวก้มมองเกาหยาง แล้วกล่าวว่า "ท่านเกา เจิ้นเมื่อครู่บอกให้ท่านนำมันฝรั่งมาถวายเพื่อชม เจิ้นได้กล่าวถึงรางวัลถุงน่องดำเมื่อใด"
เกาหยางได้ยินดังนั้น ใบหน้ากลับแสดงความตกตะลึงอีกครั้ง
"ว่าไงนะ?"
"ฝ่าบาทจะทรงประพฤติกามารมณ์กลางแสงวัน ให้กระหม่อมถอดกางเกงเดี๋ยวนี้เลยหรือ?"
"ช่างเถิด! ฝ่าบาทคือโอรสแห่งสวรรค์ ผู้เป็นใหญ่แห่งมหาจักรวรรดิเฉียน เมื่อเจ้านายประสงค์จะได้กายของข้ารับใช้ ข้ารับใช้ย่อมต้องปฏิบัติตามมิได้ขัดขืน!"
ว่าแล้ว เกาหยางก็ยื่นมือแกะสายรัดชุดเครื่องแบบขุนนางออกทันที ท่าทางเด็ดขาดไร้ความลังเลแม้เล็กน้อย แม้ใบหน้ายังแสดงความมุ่งมั่นดังผู้ที่ตั้งตนมองความตายดังกลับบ้าน
"เดี๋ยว!"
"เจิ้นเคยให้ท่านถอดกางเกงนั่นเมื่อใด!"
อู่จ้าวหน้ามืดมิได้สติ ดวงตาขยายกลมโตทันที
นางจ้องมองมือของเกาหยาง มองดูเขาที่แกะสายรัดออกจริง ๆ เผยให้เห็นชุดชั้นในภายใน และยังจะถอดลงไปอีก ความสงบในจิตใจของนางก็พังทลายสิ้นดี
"เกาหยาง! หยุดเดี๋ยวนี้!"
น้ำเสียงของอู่จ้าวสั่นคลอดปนความโกรธเกรี้ยว และยังมีความอายคลุมเครือที่บรรยายมิได้