ไม่นานนัก
พร้อมกับพระราชโองการของอู่จ้าว เมืองฉางอันอันกว้างใหญ่ก็พลันคึกคักไปทั่ว
“แคว้นทะเลเหนือยอมสยบแล้ว!”
“มหาเสนาบดีเกาสามารถจับตัวอ๋องซ้ายได้ กำลังเดินทางกลับอย่างมีชัย!”
“ฝ่าบาทจะเสด็จออกจากเมืองไปรับเองด้วยพระองค์เอง!”
ข่าวนี้แพร่กระจายไปดั่งไฟป่า จากใต้กำแพงวังหลวงลามไปจนถึงตลาดสองฝั่ง กระจายไปทั่วเมืองฉางอัน แล้วก็แผ่ขยายไปทั่วมหาจักรวรรดิเฉียน
ตามโรงสุราร้านน้ำชา ตรอกซอกซอย ผู้คนล้วนพูดถึงชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมีผู้ใดทำได้มาก่อนนี้
จวนติ้งกั๋วกง
ภายในห้องโถงใหญ่ เต็มไปด้วยความครึกครื้น
“ดี! ดี! ดี!”
เกาเฟิงตบโต๊ะลุกขึ้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
“ศึกครั้งนี้ของหยางเอ๋อร์ ตอกย้ำบารมีของตระกูลเกาเรา และแสดงให้เห็นถึงบารมีของมหาจักรวรรดิเฉียน!”
“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความดีความชอบของข้า หากไม่มีพ่อของมัน แล้วมันจะไปมีวันนี้ได้อย่างไร!”
เกาเฟิงหัวเราะลั่น ใจเต็มไปด้วยความสุขสำราญ
หลี่ซื่อนั่งอยู่ข้าง ๆ เริ่มจากชำเลืองมองเกาเฟิงด้วยสายตาดุ ๆ แล้วก็เช็ดน้ำตา “ในที่สุดก็สู้เสร็จเสียที ไปครั้งนี้ตั้งครึ่งปี ข้าอยู่ในจวนเป็นกังวลทั้งวันทั้งคืน เอ๊า! ตอนนี้ดีแล้ว ในที่สุดก็จะได้กลับมาเสียที…”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ยืนพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วซีดขาว แต่ในดวงตากลับเปล่งประกายเจิดจ้า
นี่คือชัยชนะที่สำคัญอย่างยิ่งต่อมหาจักรวรรดิเฉียนทั้งประเทศ!
เกาหยางชนะแล้ว!