ห้องหนังสือฝั่งตะวันตก
ซ่างกวันวานเอ๋อร์กำลังยกพู่กันทบทวนบัญชีบางส่วนของกรมครัวเรือนอยู่ เฉินเซิ่งก็เดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ
“ท่านซ่างกวัน”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น ใบหน้างดงามเกินใคร
“เฉินเซิ่ง เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่?”
“มีเรื่องใดหรือ?”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เอ่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เฉินเซิ่งยื่นจดหมายลับฉบับหนึ่ง พลางเอ่ยว่า “นี่คือสาส์นที่ท่านอัครเสนาบดีเกาให้ไว้เพื่อท่าน กำชับให้ข้าน้อยส่งมอบแก่ท่านด้วยมือตนเอง และห้ามมิให้ผู้อื่นล่วงรู้เป็นอันขาด”
“โอ้?”
“ลึกลับซับซ้อนเพียงนี้เชียว?”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์รู้สึกประหลาดใจ แต่ก็อดอยากรู้ไม่ได้
เมื่อเฉินเซิ่งถอยออกไป นางจึงปิดประตูห้องหนังสือ หยิบจดหมายในมือขึ้นแกะอ่าน
“วานเอ๋อร์สุดที่รัก: ทะเลเหนือสงบแล้ว สามีอีกไม่นานจะกลับคืน”
“ณ ที่นี้มีดอกไม้ ชื่อว่าเปลวน้ำแข็ง สีขาวดั่งหยก กลิ่นหอมเย็นชื่นใจ เฉกเช่นพรสวรรค์และจิตวิญญาณของวานเอ๋อร์ ที่เบ่งบานเงียบงันในราตรีอันเงียบเหงา ไม่แย่งชิง ไม่แย่งความเด่น แต่กลับครองความงามอันบริสุทธิ์ไว้ทั้งมวล”
“สามีเห็นแล้ว ยืนนิ่งอยู่เนิ่นนาน ราวกับเห็นเจ้าก้มหน้าร่างอักษรบนโต๊ะเป็นภาพงาม”
“เมื่อวางพู่กัน หัวใจยังคงกระเพื่อมไม่ราบเรียบ”
“โชคดีที่ความคิดถึงไม่มีเสียง มิเช่นนั้นแผ่นน้ำแข็งแห่งทะเลเหนือนี้ คงถูกหัวใจของสามีสั่นสะเทือนจนแตกออกแล้ว”
“สามีคิดถึงเจ้า”
หึ่ง!
ซ่างกวันวานเอ๋อร์อ่านถึงตรงนี้ ดวงตางามเบิกกว้างเล็กน้อย
หัวใจของนางเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
นี่...นี่คือจดหมายรัก?
จดหมายรักจากสามีของตน?
ซ่างกวันวานเอ๋อร์อ่านต่อไป