บูม!
ผู้คนภายนอกสำนักสอบทั้งปวงตัวแข็งค้างในทันที
รอยยิ้มอย่างสุขุมบนใบหน้าของหลี่เหวินเสวียนยังไม่ทันจางหายสนิท ก็ราวกับถูกตบหนึ่งฉาบ ค้างคารึ่มกลางอากาศ
หลี่ซินเยว่ก็อึ้งงัน
ศีรษะที่ซางเจี๋ยฝู่พยักค้างอยู่กลางทางก็แข็งค้าง
เคราที่หลู่ฉางเฟิงยังลูบคลำอยู่ในมือก็หยุดค้าง
เหยียนเหวินเต่าอ้าปากรื้อก็แข็งค้าง
คนทั้งมวลเพิ่งจะถูกคำพูดของหลี่เหวินเสวียนที่ว่า "ตราบใดที่เฉิงชียังนั่งอยู่ในห้องสอบ ย่อมไม่แพ้อย่างอนาถ" ยกความหวังขึ้นมา
แต่วินาทีถัดมา
หลี่เฉิงชีก็ถูกอุ้มออกมา
ใบหน้าของเขาซีดขาวราวกระดาษ หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ดวงตาปิดสนิท
หมอหลวงที่รออยู่ภายนอกสำนักสอบรีบเข้ามาจับชีพจร แล้วเอ่ยขึ้น
"ไม่เป็นไร"
"เป็นเพียงเหนื่อยล้าจนจิตใจอ่อนล้า ล้มหมดสติไปเพียงชั่วคราว ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต"
ขณะนี้
ภายนอกสำนักสอบเงียบงันราวดั่งสุสาน
หวังเถิงมองหลี่เฉิงชีแวบหนึ่ง แล้วมองหลี่เหวินเสวียนอีกแวบ ในใจกลับผุดขึ้นเป็นความปลอบใจอย่างแปลกประหลาด
ครั้นแล้ว... ไม่ใช่เพียงเขาเพียงผู้เดียวที่คิดถึงมารดา
อัจฉริยะก็คิดถึง
แถมอัจฉริยะล้มลงเร็วกว่าเขาอีก
เขาเอ่ยขึ้นอย่างชักช้า
"ท่านพี่หลี่"
"ท่านพี่เฉิงชีคงหมกมุ่นกับการแตกโจทย์จนหลงลึก เอาดื้อ ๆ เดินทางไปพบนักปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ไปเลยหรือกระไร"
หลี่เหวินเสวียน: "......"
ทั้งใบหน้าดำงับ แล้วกลับเขียวคล้ำไปทั้งหน้า
บัดซบนี่...
หลี่เฉิงชีเป็นลมไปแล้วหรือ?