หลายคนเมื่อได้ยิน รู้สึกเพียงว่าเกาหยางด่าได้หยาบคายยิ่งนัก
สีหน้าพวกเขาผันแปรไปมา
คำพูดนี้หลุดออกไป
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองเกาหยาง
“เกาหยาง คำพูดของเจ้าหมายความว่าอย่างไร”
เกาหยางส่ายหน้า “เป็นเพียงข้อสันนิษฐานเล็กน้อยเท่านั้น อีกไม่กี่วัน ทั้งหมดนี้ก็จะปรากฏชัดแจ้งแล้ว”
ไม่นาน เกาหยางก็วงชื่อและที่อยู่หลายแห่งในสมุดบัญชี อู๋ก่วงและจ้าวต้าจดจำไว้เงียบๆ แล้วก็จะหมุนตัวจากไป
เกาหยางเรียกไว้ สั่งกำชับประโยคหนึ่ง “การออกจากเมืองครานี้ ต้องปลอมตัวให้คนดูไม่ออก แต่ก็ต้องให้คนดูออก”
“เข้าใจหรือไม่”
“แต่ออกจากเมืองแล้ว ก็สะบัดทุกคนทิ้ง พิธีวิวาห์วิญญาณยิ่งใหญ่นัก มีพิธีกรรมมากมาย นี่สืบไม่ยาก จงขุดสุสานแล้วหลบหนีไปให้เร็วที่สุด”
อู๋ก่วงและจ้าวต้าจิตใจสั่นสะท้าน สีหน้าเคร่งขรึม
เวลานี้
เฉินเซิ่งเดินเข้ามา สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติ
เขาถึงกับร่างเสือสะท้าน รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป
“เฉินเซิ่ง เจ้าพาคนออกจากจวนสักเที่ยว ให้คอยจับตาดูผู้ว่าการเมืองเมิ่ง ผู้ตรวจการจาง และเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ให้ดี ผู้ใดไปสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ให้รีบมารายงานข้าทันที”
“ขอรับ!”
เฉินเซิ่งได้ยิน ก็รีบเดินออกไป
ท่าทีเช่นนี้ ทำให้ซ่างกวันวานเอ๋อร์สีหน้าจริงจัง
“เกาหยาง เจ้าสงสัยว่าเรื่องนี้ ผู้ว่าการเมืองเมิ่งก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือ”