เปลวเทียนระเบิดเสียงกรุ๊งกริ๊ง
ม่านโปร่งร่างแหล่งลงมา
ชุดนอนของลวี่โหย่วหรงไถลลงจากไหล่ ผ้าโปร่งบางนั้นไม่อาจปกปิดอะไรไว้ได้เลย
ขางามที่พันด้วยผ้าดำสีถึงสะโพกส่องประกายระยับใต้แสงเทียน เส้นสายราวระวางเนียนดั่งหยกที่ช่างฝีมือปั้นสลักด้วยความประณีต
"ความคิดถึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมาเสมอไป บางครั้งก็รู้สึกได้ด้วยหัวใจ"
เกาหยางเอ่ย
วินาทีถัดมา
เขาโน้มตัวลง จรดริมฝีปากของนาง
ลวี่โหย่วหรงตอบรับอย่างเปี่ยมด้วยความร้อนรน สองแขนโอบรอบคอของเขา
ซ่า...
เสื้อผ้าตกลงพื้นทีละผืน
เสียงหอบหายใจค่อย ๆ หนักขึ้น
เกาหยางรู้สึกเหมือนตนกำลังทำศึก ศึกที่ต้องรบเร่งให้จบโดยเร็ว แต่ก็ห้ามให้ปรากฏว่าเล่นง่าย ๆ ผ่าน ๆ ไป
เขาพยายามรวบรวมสติ ระดมวิชาที่เรียนรู้มาทั้งชีวิต
"……"
หนึ่งชั่วยามผ่านไป
เกาหยางเหงื่อท่วมศีรษะ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง
ลวี่โหย่วหรงซบอยู่ในอ้อมอกของเขา แก้มแดงระเรื่อ หายใจยังไม่สงบ
"ท่านผัว... ท่าน... จะเสด็จไปแล้วหรือ?"
เกาหยางก้มมองนาง
ใต้แสงเทียน ใบหน้าของลวี่โหย่วหรงแดงเรื่อ ท่าทางอ่อนหวานเย้ายวน ดูบอบบางแสลงใจน่าสมเพช
นี่คือสภาพที่ยามปกติไม่เคยเห็น
เกาหยางสูดลมหายใจลึก บังคับใจให้เย็น
"เออ"
"ข้ายังมีราชการอีกเล็กน้อยที่ต้องเร่งรัด"
ลวี่โหย่วหรงตะลึง
"บัดนี้?"
"มืดค่ำถึงเพียงนี้ ยังมีราชการอีกหรือ?"
เกาหยางเอ่ยโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า "ราชการทหารด่วนบางอย่าง"
"ยามนี้แดนมองโกลเบื้องเหนือเพิ่งสงบ แม้ฝ่าบาทจะพระราชทานวันหยุดแก่ข้าสองสามวัน แต่สิ่งที่ควรจัดการก็ต้องจัดการ"
"เจ้าก็รู้ ข้าผู้นี้ภักดีต่อองค์จักรพรรดิ รักชาติ ภาระบนบ่าจึงหนักยิ่งนัก"