เกรี้ยว!
เกาหยางสะท้านวูบไปทั้งกาย
อีกคนนี่ขออะไร?
เพียงถ้อยคำเพียงประโยคเดียว ช่วงเอวของเขาก็เริ่มปวดแปลบๆ ขึ้นมาแล้ว
แม้แต่ตัวเกาหยางเองยังอยากถ่มน้ำลายรดใส่ตัวเองในใจ — ของไร้สาระ! แค่แค่นี้…แค่แค่นี้ก็เริ่มเจ็บแล้วหรือ?
ยังแค่ลวี่หลัวคนเดียว ยังไม่ถึงรอบผู้หญิงหลักเลย
ยามค่ำคืนนี้…หรือคืนหน้า…แม้แต่คืนมะรืน…ย่อมไม่ธรรมดา
พร้อมกันนั้น
เกาหยางก็ตระหนักชัดเจนในใจว่า เขากำลังเผชิญปัญหาที่ยุ่งยากยิ่งนัก
อู่จ้าวสั่งให้เขาเข้าวังในวันที่สี่ เว้นช่องว่างให้สามวัน ชัดเจนว่าตั้งใจให้ผู้หญิงในจวนคนละหนึ่งคืน
นี่คือการเปิดช่องว่างแห่งข้อมูลขึ้นมา
อู่จ้าวคิดว่าเป็นสาส์นหนึ่งฉบับ แท้จริงคือสี่ฉบับ ยังหาข้ออ้างอันสมบูรณ์แบบมาทดลองความสัมพันธ์ของผู้หญิงสามคนไว้ คืนแรกจึงเลือกลวี่หลัว
แต่ปัญหาก็ตามมาทันที
บัดนี้เหลืออีกสองวัน แต่ในจวนยังมีอีกสามคน!
เกาหยางสูดลมหายใจลึก
ไม่มีทางเลือกแล้ว
การบริหารเวลา สำคัญยิ่งนัก
เขาต้องใช้คืนนี้ หรือคืนหน้า คืนเดียวหมุนเวียนไปสองห้อง จึงจะรอด
เกาหยางสูดลมหายใจลึกอีกครา แล้วมองไปที่ลวี่โหย่วหรง
ลวี่โหย่วหรงกำลังเอียงศีรษะมองเขา หางม้าเปียผมสะบัดเบา ๆ แววตาเจือยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ
"อย่างไรกัน ท่านผู้เป็นสามี…ไม่ไหวแล้วหรือ?"
ปากของเกาหยางกระตุก
ชายชาตรี โอษฐ์ใดจะพูดคำว่าไม่ไหว!
"ไหว!"
เกาหยางกัดฟันขู่กระแทกเสียง "คืนนี้…เจ้ารอดูเถิด ดูเถิดว่าข้าจะจัดการเจ้าหรือไม่"