ตระกูลซ่ง
“อะไรนะ?”
“ตระกูลลวี่รับของหมั้นจริงๆ อย่างนั้น ตระกูลซูกับตระกูลลวี่เอาจริง? จะแต่งใหญ่จริงๆ? เกาหยางไม่ไปจริงๆ?”
ซ่งหลี่รู้ข่าวก็มีสีหน้าตะลึงงัน
ด้านข้าง ซ่งชิงชิงผู้มีใบหน้างดงามก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน นางอดไม่ได้ที่จะหันไปถามบ่าวที่มาแจ้งข่าว
“ตระกูลลวี่รับของหมั้นจริงๆ? ราชันย์แห่งความตายไม่ไปจริงๆ?”
“จริงแท้แน่นอน ชาวเมืองทั้งเมืองได้ประจักษ์แก่ตา ตระกูลลวี่รับของหมั้นจากตระกูลซู เอิกเกริกยิ่งนัก เกาหยางไม่มาปรากฏกาย!”
บ่าวที่มาแจ้งข่าวยืนยันอย่างหนักแน่น
ซ่งชิงชิงขมวดคิ้ว “ไม่ควรเป็นเช่นนี้! เกาหยางผู้นี้ไม่กลัวฟ้าดิน แม้กระทั่งคราวนี้จะกลัวจริงๆ หรือ?”
“รายงาน!”
“ตระกูลซู่ส่งคนถือหนังสือเชิญมา เชิญท่านผู้เฒ่าไปร่วมงานมงคลในเจ็ดวัน!”
เวลานี้
บ่าวอีกคนวิ่งเข้ามา ในมือถือหนังสือเชิญประดับทอง
“หนังสือเชิญจากตระกูลซู?”
ซ่งหลี่ขมวดคิ้วแล้วหันไปทางซ่งชิงชิง “ชิงชิง งานวิวาห์นี้ เราจะไปหรือไม่ไป?”
“เบื้องหลังตระกูลซูนี่ คงไม่ธรรมดา! หากไม่ไป ก็เท่ากับเป็นการลบหลู่เขา แต่ถ้าไป และการแต่งงานเกิดขึ้นจริง ก็เท่ากับได้ดูเรื่องขบขันของจวนติ้งกั๋วกง!”
“จะเลือกทางใดดี?”
ซ่งชิงชิงได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆ หันกลับไปมองซ่งหลี่ แล้วกล่าวอย่างแน่วแน่ “ไป!”
“แต่ไม่ใช่เพื่อไปดูความขบขันของจวนติ้งกั๋วกง!”
อีกด้านหนึ่ง
กองตรวจการ
จวนที่องอาจน่าเกรงขาม ขุนนางกลุ่มหนึ่งที่ปกติถูกเกาหยางกดดันจนหายใจแทบไม่ทั่วถึง กำลังรวมตัวกันอย่างตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสมใจ
“สะใจนัก ตระกูลซู่ช่างเป็นแบบอย่างของพวกข้า แย่งหญิงของราชันย์แห่งความตายไป ดูเถิด เกาหยางผู้นั้นจะมีหน้ามีตาไปพบผู้ใด!”
“หนังสือเชิญของตระกูลซู่มาถึงแล้ว พวกท่านจะไปกันหรือไม่?”
“ไปสิ!”
“เช่นนี้ต้องไปอยู่แล้ว งานยิ่งใหญ่เช่นนี้ ควรส่งของกำนัลเพิ่มอีกหน่อย เพื่อแทนน้ำใจ พวกเรามิได้ส่งของกำนัล แต่เป็นการส่งน้ำใจที่ถูกราชันย์แห่งความตายกดดันมาตลอด!”
“พูดถูกต้อง ควรส่งเพิ่มอีกสักหน่อย!”
“ข้าแม้ยากจน สองแขนเสื้อสะอาด แต่เนื่องในโอกาสมงคลเช่นนี้ ก็สมควรส่งของกำนัลหนักหน่วงสักชิ้น!”