จวนติ้งกั๋วกง เขตหลังบ้าน
สายลมหนาวพัดผ่านเรือน กิ่งไม้แห้งส่งเสียงกรอบแกรบ
จ้าวพั่วหนู ฉินเจิ้นกั๋ว เกาเทียนหลง และเกาเฟิง นั่งล้อมโต๊ะหิน บรรยากาศเคร่งเครียดยิ่ง
จ้าวพั่วหนูเคราตั้งชี้ดุจสิงโตคำราม ฝ่ามือใหญ่ดุจพัดตบโต๊ะหินดังปัง
"ท่านกั๋วกงผู้เฒ่า เรื่องนี้ข้าอดทนไม่ไหวแล้ว ไอ้หนูนั้นอยู่ไหน ให้มันรีบกลิ้งออกมาเดี๋ยวนี้ วันนี้ข้าไม่ทุบให้มันถ่ายออกมาให้หมด ก็ถือว่ามันถ่ายสะอาดแล้ว!"
"อะไรราชันย์แห่งความตาย? ข้าว่ามันคือ'ราชันย์เต่า'ต่างหาก ไอ้เต่าหัวหดยังไม่ทนได้เท่านี้!"
จ้าวพั่วหนูน้ำลายฟุ้ง โกรธเกรี้ยวกราด "ตระกูลซูมันเป็นอะไรกัน? ไอ้พวกไร้ยางอาย ยังกล้าขี่หัวขี้รดฉี่ราดจวนติ้งกั๋วกง? สวมเขาให้ตระกูลเกาใหญ่โตถึงเพียงนี้!"
ตั้งแต่เกาหยางกับอู่จ้าวแตกหักอย่างเปิดเผยลาออกจากราชการ จ้าวพั่วหนู ฉินเจิ้นกั๋ว เหล่าทหารเก่าต่างข่มใจไม่ไปเยี่ยมเยียนมาตลอด เพราะเกรงจะถูกเพ่งเล็ง
แต่ข่าวที่ตระกูลซูเตรียมของหมั้นอย่างโจ่งแจ้งในไม่กี่วันมานี้ ดุจชนวนระเบิด จ้าวพั่วหนูได้ยินก็แทบขาดใจตาย ไม่สนใจสิ่งใดอีก ฉุดฉินเจิ้นกั๋วตรงดิ่งมายังจวนติ้งกั๋วกง
ฉินเจิ้นกั๋วค่อนข้างสุขุม แต่ก็ขมวดคิ้วมุ่น พูดกับเกาเทียนหลงที่นั่งบนเก้าอี้หลักอย่างสงบนิ่งน่าเกรงขาม
"ท่านกั๋วกงผู้เฒ่า ความกังวลของไอ้หนูนั้น ข้าพเจ้าเข้าใจดี แต่บัดนี้ตระกูลซูมิได้เพียงหยั่งเชิง หากแต่เปิดเผยโจ่งแจ้ง เตรียมการเต็มที่ สิบวันให้หลังหากให้พิธีสำเร็จ เกาหยางจะไปตั้งตัวที่ใด? เกียรติยศร้อยปีของจวนติ้งกั๋วกงจะเหลืออะไร?"