ยามรุ่งสาง ท้องฟ้าเริ่มสางแสงจางๆ
ประตูวังตระหง่านปิดแน่นหนา ค่อยๆ เปิดออกทีละบาน เสียงหนักหน่วงดังก้องในยามเช้าอันเงียบสงบนี้อย่างชัดเจน
กระฉับ!
กระฉับ กระฉับ!
นอกประตูวัง
รถม้าหรูหราคันหนึ่งสีดำสนิท ลากด้วยม้าศึกสี่ตัวที่งดงามแปลกตา สวมเกราะเหล็กกล้า แล่นผ่านหินเขียว ค่อยๆ หยุดลงหน้าประตูวัง
ด้านหน้าและด้านหลังรถ มีองครักษ์แปดนายสวมดาบยาวบาง สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยว เฝ้าระวังอยู่โดยรอบ
"รถม้าสี่ตัว รถม้าอัครมหาเสนาบดี!"
หน้าประตูวัง
ทหารองครักษ์ตาถึงจำสเปกรถม้าได้ รูม่านตาหดทันที อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว
คำพูดนี้ดังออกมา
เหล่าทหารองครักษ์ยืดตัวตรงพร้อมกัน มองไปที่รถม้าหรูหราที่เข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ
หลี่หลงสวมเกราะดำ เหลียวมองไปด้านข้าง
เมื่อเขาเห็นรถม้าอัครมหาเสนาบดีของเกาหยาง มีสเปกระดับสูงสุดเช่นนี้ ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
ในความทรงจำ เกาหยางแม้จะมีสิทธิ์ได้รับการปฏิบัติระดับนี้ แต่ก็มักจะเก็บตัวเงียบๆ เสมอ
แต่วันนี้... เป็นครั้งแรก!ไม่นานนัก
ประตูรถเปิดออก
เกาหยางก้าวออกมาทีละก้าว ลงจากรถม้า
เขาสวมชุดคลุมกิเลนสีม่วงทอง คาดเข็มขัดหยก แสงแดดยามเช้าสาดส่อง ตกลงบนตัวเกาหยาง
เพียงแค่เขายืนอยู่ตรงนั้น โดยไม่ต้องเอ่ยคำใดๆ พลังอันยิ่งใหญ่ที่ควบคุมทุกสิ่งราวกับขุนเขานิ่งและหุบเหวลึก ก็แผ่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง
นี่คือผู้นำสูงสุดของขุนนาง ยอดนักรบ ความมั่นใจเด็ดขาดและบารมีอันสูงสุดที่หล่อหลอมมาจากจุดสูงสุดแห่งอำนาจ!
เกียรติยศแห่งอัครเสนาบดี ความน่าเกรงขามแห่งแม่ทัพ สง่างามราวขุนเขานิ่ง กลืนกินท้องพระโรงด้วยอานุภาพ!
เกาหยางเงยหน้าขึ้น มองดูพระราชวังเบื้องหน้า ดวงตาลึกซึ้งคู่นั้นฉายแววซับซ้อน
แต่... ต่อให้ไม่เต็มใจก็ต้องทำ!
ยกเท้า
ก้าวเดิน!
นอกประตูวัง
เหล่าทหารองครักษ์รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลในทันที นำโดยหลี่หลง ต่างพากันโค้งคำนับ หมัดเหล็กทุบลงบนเกราะอกซ้ายดัง "ครืน" เป็นเสียงทุ้ม