ณ ลานฝึก
ทหารชุดแรกที่วิ่งแบกของหนัก ผู้ที่ยืนหยัดมาได้ ล้วนนอนระเนระนาดอยู่ทั่วลานฝึก
เสียงร้องโอดโอยและเสียงครวญครางดังกึกก้อง
ไม่ไกลนัก
ทหารมหาจักรวรรดิเฉียนบางส่วนที่มิใช่ทหารขุดแร่และมิใช่ชาวซงหนู มองดูด้วยความสนุก พลางรู้สึกโชคดีเป็นอย่างยิ่ง
"นี่มันทรมานเกินไปแล้ว!"
"จะไม่ให้ทรมานได้อย่างไร? แบกของหนักหนึ่งต้าน วิ่งยี่สิบลี้ ใครจะทนไหว?"
"ข้าไม่อิจฉาการปฏิบัติขององครักษ์ส่วนตัวนั่นแล้ว นี่มันเอากันตายชัดๆ!"
"ได้ยินว่าหากได้รับเลือกเป็นองครักษ์ส่วนตัวของท่านเกา นี่เป็นเพียงการฝึกพื้นฐานที่สุด ภายหน้ายังมีที่สุดยอดกว่านี้อีก!"
"อะไรนะ? สุดยอดขนาดนั้น?"
"สมแล้ว หากยอมทนทุกข์ได้ ก็จะมีทุกข์ให้ทนไม่รู้จบ"
ธรรมชาติของมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ เมื่อวานนี้พวกเขาแอบเสียใจ เหตุใดตนจึงไม่เคยขุดแร่มาก่อน เหตุใดตนจึงมิใช่ชาวซงหนู เหตุใดตนจึงเข้าเป็นองครักษ์ส่วนตัวของเกาหยางไม่ได้
เมื่อวานอิจฉาสักเพียงใด วันนี้ก็โชคดีสักเพียงนั้น แถมยังยื่นมือมาดูความสนุกสนานด้วยตัวเอง ในคำพูดนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ย
แต่ในขณะนั้น
พร้อมกับควันบุหรี่ที่ลอยขึ้น กระทะเย็นน้ำมันร้อน หวังเทาเริ่มต้นปรุงอาหาร กลิ่นหอมของเนื้อก็แพร่กระจายออกมา
กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อ ลอยไปไกลตามเสียงแตกเปรี๊ยะของฟืนที่กำลังลุกไหม้
หม้อบางใบที่ต้มมานานหลายชั่วยามก็ถูกเปิดฝาออกในบัดนั้น
พูต้าสูดจมูกฟืดฟาด ได้กลิ่นหอมของเนื้อ
ดวงตาเขาเบิกกว้าง รู้สึกว่าท้องส่งเสียงโครกคราก