ในเวลาเดียวกัน
อีกฟากหนึ่ง
บนถนนหลวงระหว่างค่ายใหญ่จัวเวยเว่ยกับประตูทิศตะวันออกของเมืองฉางอัน กลุ่มคนดำทะมึนของทหารเหมืองแร่และชาวเฉียงหนูต่างแบกของหนักหนึ่งหินไว้บนหลัง วิ่งไปข้างหน้าบนถนนหลวง
แม้จะถอดเกราะหนาออกแล้ว แต่ของหนักหนึ่งหินบนหลังกลับประหนึ่งภูเขาลูกย่อม กดให้แผ่นหลังของทุกคนโน้มต่ำลงเล็กน้อย
แม้จะมีคนมากมาย แต่การวิ่งนี้มักให้กำเนิดคนสองประเภท ประเภทแรกคือคนอวดเก่ง
พวกเขามีกำลังกายดี ความเร็วสูง จึงเร่งฝีเท้าก่อนใคร ทิ้งระยะห่าง และนำโด่งไปไกล
อีกประเภทหนึ่ง—คือคนฝืนอวดเก่ง
กำลังกายไม่ถึงขั้นดีนัก แต่ภายใต้สายตาหมื่นคู่ ไหนๆ ก็ไหนๆ พุ่งออกไปก่อนเลยดีกว่า หากเจ้าโง่วิ่งตามไปไม่คิด พวกเจ้าก็คงหมดสภาพเช่นกัน
อีกทั้งของหนักหนึ่งหินบนหลังนี้ ฉะนั้นไม่นานนัก ระยะห่างก็ถูกทิ้งให้ห่าง
“บัดซบ หนักโคตรๆ เลย!”
“วิ่งจากค่ายใหญ่ไปประตูตะวันออกของฉางอันกลับสองรอบ นี่มิเท่ากับว่าหมดสภาพโดยตรงหรือ?”
พัคโดรู้สึกถึงน้ำหนักบนหลัง เขาวิ่งไปพลาง อดไม่ได้ที่จะด่าออกมา
ข้างๆ จ้าวปู้ซือแม้จะใจตกเช่นกัน อยากด่าอยู่เหมือนกัน แต่เขาสงบนิ่งกว่า
“ข้าแนะนำให้เจ้าด่าให้น้อยลง เก็บแรงไว้บ้าง”
พัคโดปรับลมหายใจไปพลาง ด่าต่อ “ตอนนี้ไม่ด่า เกรงว่าข้างหลังจะไม่มีแม้แต่แรงด่า”
จ้าวปู้ซือได้ยิน นิ่งคิดไปชั่วครู่ แล้วเอ่ยว่า “บัดซบ!”
“แต่ก็กัดฟันสู้หน่อย เพื่อผลตอบแทนที่งามล้ำ! โลกนี้เงินทองหายาก ขี้กินยาก มิใช่เป็นเช่นนี้มาตลอดหรือ?”
แผ่นดินสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าอันหนาแน่นกระตุ้นฝุ่นดินบนพื้น