อีกด้านหนึ่ง
วังเถิงก็เดินออกมาด้วยดวงตาไร้วิญญาณ ใบหน้าไม่เหลือสีเลือดแม้แต่น้อย
จบแล้ว!
ทุกอย่างจบหมดแล้ว!
การโกงข้อสอบนานปี เฝ้ารอคำตอบมายากล้นหลาก ในวันเดียวพังพินาศหมดสิ้น!
วังซื่ออันพอเห็นวังเถิง กลับยิ้มแฉ่งด้วยความดีใจ รีบเดินออกไปรอรับอย่างเต็มใจ
"บุตรชายเรา!"
"สอบเป็นอย่างไรบ้าง?"
"บิดาเพิ่งเล่าให้เหล่าลุงท่านฟังว่า เจ้าคราวนี้ต้องสร้างชื่อกระฉ่อนแน่นอน!"
"บัดนี้ดูเหมือนว่า เจ้าก็ไม่ทำให้บิดาผิดหวังจริง!"
วังซื่ออันเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
อืม?
วังเถิงเงยหน้าขึ้น มองบิดาแท้ ๆ ของตนแล้วถามโดยไม่ได้ตั้งใจ "พ่ะย่ะค่ะ ท่านพ่อ โรคตาของท่านกำเริบหนักขึ้นอีกแล้วหรือ?"
วังซื่ออันจึงขยายตากว้าง จึงมองเห็นสีหน้าบนใบหน้าวังเถิง
ดวงตานั้นแดงก่ำดุจกระต่ายเสียเป็นแน่ คงร่ำไห้เศร้าสร้อยยิ่งกว่านักเรียนผู้ใดในที่นี้
แต่ก็ไม่สมเหตุสมผลนี่!
พวกเขาซื้อข้อสอบมา แถมซื้อมามากมายหลายข้อ!
เงินที่จ่ายไปยังเป็นสูงสุดแห่งฉางอัน!
มันพลาดได้ยังไงกัน?
ใจของวังซื่ออันตกลงจมดิ่ง จึงเอ่ยถามออกไป
"บุตรชายเรา เกิดอะไรขึ้น?"
"หรือว่าเกิดเหตุบางอย่างขึ้น?"
วังเถิงสะอื้นคำตอบ "ท่านพ่อ..."
"ลูก...ลูก..."
วังซื่ออันเอ่ยด้วยความตึงเครียด "อย่างไร?"
น้ำตาของวังเถิงไหลลงอีกครั้ง
"ท่านพ่อ ลูกคิดถึงแม่"
หวังซื่ออัน "?"
เหล่าประมุขตระกูลรอบข้างก็มองหน้ากันตาค้าง
นี่คิดตอบกันอย่างไร?
วังซื่ออันคว้าแขนวังเถิงไว้ ลากเดินอ้อมไปข้าง ๆ ไม่กี่ก้าว แล้วกล่าวเสียงเบา "ข้อสอบล่ะ?"
"ข้อสอบที่ซื้อมาไม่ตรงหรือ?"
ใบหน้าวังเถิงขาวซีดยิ่งกว่าเดิม
เสียงของเขาเบาจนแทบไม่ดัง
"ไม่...ไม่ตรง"
วังซื่ออันขมวดคิ้ว "ไม่ตรงกี่ข้อ?"
ริมฝีปากวังเถิงสั่นเทิ้ม ชี้นิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว
"หนึ่งข้อ?"
"งั้นก็ยังดี ทำไมร้องไห้เหลวไหลขนาดนี้?"