ไม่ไกลจากที่นั้น
เกาฉางเหวินกำลังยิ้มแฉ่งฟันเหลือบชมความครึกครื้นอยู่ แต่แล้วก็รู้สึกเหมือนมีความเย็นยะเยือกแลบผ่านหลัง
เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นบุตรชายตระกูลใหญ่คนหนึ่งกำลังจ้องเขาอย่างเกรี้ยวกราด จนเกือบจะบดฟันแหลก
เกาฉางเหวินนึกออกทันที
คนนี้เคยเชิญเขาดื่มสุรา ทั้งยังมีสามสาวชั้นครูประจำสำเร็จโภคินี
แน่นอน ตนเองก็เปิดเผยเรื่องราวให้ฟังมาไม่น้อยอย่างใจกว้าง
แต่เมื่อดูท่าทางตอนนี้แล้ว คนคนนี้คงอยากสอบฆ่าคนมากกว่าสอบตัวหนังสือ
เกาฉางเหวินเอาเกาลัดเม็ดสุดท้ายเข้าปาก แล้วหันหลังเดินจากไป
เฉินเซิ่งถามขึ้นอย่างมีเชิงเสียดสี "คุณชายรอง ไม่ชมต่อแล้วหรือ"
เกาฉางเหวินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
"ไม่ชมแล้ว"
อู๋ก่วงถามขึ้น "เพราะเช่นใด?"
เกาฉางเหวินลดเสียงต่ำ น้ำเสียงหนักหน่วง
"เพราะว่า...ข้าได้ยินเสียงสะท้อนของการถูกตบตีแล้ว"
"ยังไม่จากไปเสียที ต่อเมื่อพวกเขารู้ว่าข้าคือน้องชายแท้ๆ ของราชันย์แห่งความตาย หากโกรธแค้นขึ้นมารุมลงมือ หน้าอันงดงามของข้าจะไม่พังยับเยินหรือ"
อู๋ก่วงมองเขาอย่างจริงจัง
"คุณชายรองไม่ต้องเป็นห่วงถึงเพียงนั้น"
เกาฉางเหวินผ่อนลมหายใจ
"ความหมายของท่านพี่ก่วงคือ มีสองท่านนี่อยู่ แม้มีคนร้อยแปดสิบคนก็เข้าใกล้ตัวข้าไม่ได้ใช่หรือ"
อู๋ก่วงตอบอย่างจริงจัง "คุณชายรองจะคุยโวหน้าปากอย่างอื่นก็ได้ แต่อย่าเอาเราสองคนนี่รวมด้วย...ความหมายข้าคือ หน้าคุณชายรองจะพังหรือไม่พัง ก็ต่างกันไม่มาก"
เกาฉางเหวิน "..."
"..."
ราตรีนั้น
ทางใต้ของเมืองฉางอัน สำนักชิงไหว่
สำนักชิงไหว่เป็นที่พิเศษยิ่ง ที่แห่งนี้ไม่ใช่สำนักศึกษาหลวง และไม่ใช่ที่ว่าการของราชสำนัก
แต่ทุกคราเมื่อการสอบจอหงวนสิ้นสุดลง จะมีบัณฑิตนักปราชญ์นับไม่ถ้วนพากันมารวมตัวกันที่นี่
เหตุก็มิใช่อื่น
ที่นี่เป็นที่พำนักของปราชญ์เอกผู้ไม่รับราชการเจ็ดนาม
วงการนักปราชญ์แห่งฉางอันเรียกพวกเขาลับ ๆ ว่า เจ็ดประหลาดแห่งสนามสอบ
ทั้งเจ็ดล้วนมีนิสัยประหลาด
บางคนมิเคยรับราชการตลอดชีวิต แต่เชี่ยวชาญการแก้กระทู้สอบทุกยุคทุกสมัย
บางคนลึกซึ้งในคัมภีร์ชุนชิว สามารถแยกชั้นความชมเชยและการตำหนิออกจากประโยคเดียวได้ถึงเจ็ดแปดชั้น