ฝูโป๋พูดจบลง
เกาหยางสีหน้าฉับพลันมืดลง กล่าวตำหนิตรงๆ ว่า "เหลวไหล!"
"เหลวไหลสิ้นดี!"
"ฝูโป๋ เจ้าลืมกฎที่ข้ากำหนดไว้สำหรับศาลาแก้ทุกข์เสียแล้วหรือ กฎข้อนั้นคือ 'วาสนา' คือตามใจ ไม่ใช่ใครส่งเงินมาก็จะไปพบ หากชุยซิงเหอและอู่ป๋อถือเป็นเรื่องพิเศษ แต่ถ้าใครก็ตามส่งเงินมา แล้วข้าต้องไปพบเขาเช่นนั้น ศาลาแก้ทุกข์จะเปิดทำการต่อไปได้อย่างไร?"
"เช่นนี้ยังมีความยุติธรรมเหลืออยู่หรือไม่?"
"เจ้าคิดว่าข้าเป็นใครกัน? คนโลภเงินหรือไร?"
เกาหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเร่าร้อน
แค่เงินทองเล็กน้อย จะสำคัญอะไรเล่า เมื่อเทียบกับการนอนให้เต็มอิ่ม?
ฝูโป๋ผู้นี้ ช่างถูกสิ่งของสีเหลืองสีขาวพวกนั้นบังตาเสียจริง!
เกาหยางเจ็บปวดใจยิ่งนัก
ฝูโป๋ถูกตำหนิจนก้มหน้าลง
"คุณชายใหญ่ บ่าวผิดไปแล้ว บ่าวถูกความโลภบังตา ที่แท้อนารยชนผู้นี้ยื่นข้อเสนอให้มากมายถึงเพียงนั้น จนยากจะปฏิเสธ บ่าวจะไปปฏิเสธเขาทันที"
ฝูโป๋พูดพลางทำท่าจะจากไป
"เดี๋ยวก่อน"
เกาหยางหรี่ตาลงเล็กน้อย เอ่ยถาม "เขาตั้งใจจะให้เท่าไหร่?"
ฝูโป๋: "..."
เขาชูสามนิ้วขึ้นแล้วกล่าว "ผู้นี้ดูท่าทางมีอันจะกิน ยินดีจะให้สามพันตำลึง และยังมีไข่มุกชั้นดีอีกหนึ่งกล่อง ที่สำคัญที่สุดคือ... เขาบอกว่ามีโสมชั้นเลิศที่เติบโตมาหลายพันปีจนถึงหมื่นปี!"
"เขาว่าสิ่งนี้ได้มาจากภูเขาเซียนในทะเล มีฤทธิ์ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืน!"
ฟึ่บ!
เมื่อคำพูดนี้ออกมา
เกาหยางสูดลมหายใจเย็นเยียบ
"โสม...หมื่นปี?"
ดวงตาเกาหยางเบิกกว้างทันที
หากเป็นของชั้นยอดเช่นนั้นจริง มันไม่ใช่สิ่งที่เงินทองจะวัดได้แล้ว นี่คือสมบัติล้ำค่าที่สามารถยื้อชีวิตคนได้!
สำหรับเกาหยางผู้ระมัดระวังตัวและหวาดกลัวความตายเป็นอย่างยิ่ง สิ่งนี้สำคัญเหลือเกิน!