สองวันต่อมา
เปาะแตะ!
เปาะแตะ!
ยามวิกาล สายฝนห่าใหญ่โปรยปรายปกคลุมทั่วเมืองฉางอัน
เกาหยางยืนอยู่หน้าหน้าต่าง ประสานมือไพล่หลัง มองสายฝนนอกหน้าต่าง ดวงตาล้ำลึก
"สวี่เซียงติดคุกสวรรค์ ไทเฮาจอมปลอมแม้จะหนีออกจากวังหลวงได้ แต่ในมหาจักรวรรดิเฉียนก็ไม่มีที่ให้นางอยู่แล้ว ครานี้ใช้ไม้เด็ด ฟันฉับดั่งมีดกรีดปมเชือก!"
"แล้วหลี่หลง เจ้าคิดหาทางจัดการเขาได้หรือไม่ ผู้นี้ค่อนข้างยุ่งยาก"
เกาเทียนหลงมองแผ่นหลังของเกาหยางด้วยสีหน้าทั้งซับซ้อน แล้วเอ่ยขึ้น
เกาเฟิงก็รู้สึกล้ำลึกว่าทุกสิ่งรวดเร็วเกินไป
ภายในวันเดียว สวี่เซียง ไทเฮา และฝ่าบาทอู่เซวียนแห่งองค์ชายสิบเอ็ด ถูกกวาดล้างสิ้นซาก การแก้แค้นของเกาหยางประดุจพายุฝนที่โหมกระหน่ำ
บัดนี้เหลือเพียงหลี่หลงผู้เดียว!
เกาหยางได้ยินเสียงก็หันกลับมา ใบหน้าเผยรอยยิ้ม "วันนี้หลานใช้วิธีเฉียบขาด พอบอกใบ้เป็นนัย หลี่หลงก็ยอมจ่ายราคาพอสมควร"
"อืม?"
เกาเทียนหลงแสดงสีหน้าอยากรู้
เกาหยางเอ่ยเรียบๆ "หลานบอกว่าใช้เงินไปบ้างในลัทธิไร้ปรานีเพื่อซื้อชีวิต ผู้บัญชาการหลี่ได้ฟังก็เสนอจะให้เงินหลานจำนวนหนึ่งเป็นการชดเชย"
"โอ้? เขายอมคืนเงินสามหมื่นตำลึงให้หมดเลยหรือ?" เกาเฟิงทำตาพองด้วยความประหลาดใจ
เกาหยางจ้องมองเกาเฟิง แล้วส่ายหน้า "ไม่ขอรับ หลานว่าสามแสนตำลึงต่างหาก!"
"อีกอย่าง ผู้บัญชาการหลี่ยังให้เงินชดเชยความเสียหายทางจิตใจอีกสามหมื่นตำลึง"
"อะไรนะ?"
เกาเฟิงเบิกตากว้าง มองเกาหยางอย่างพิจารณา
สุดท้ายแล้วเขาก็คือคิดเล็กเกินไป
"ฝ่าบาทต้องการตัวหลาน ฐานะไม่เหมือนเดิม สถานะก็ต่างจากเก่า เขาไม่มีทางเลือก ได้แต่ทำเช่นนี้เพื่อสร้างทางลงให้หลาน"
เกาเทียนหลงหรี่ตา แววตาล้ำลึก เอ่ยว่า "หยางเอ๋อร์ เงินก้อนนี้ซื้อชีวิตของเขาหรือไม่?"