"ท่านเกา นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากข้าผู้เป็นพี่ หากท่านเกาไม่รับ เกรงว่าพี่คงนอนไม่หลับทั้งคืน ขอท่านเกาจงรับไว้เถิด!"
"มิฉะนั้นก็จะเห็นพี่เป็นคนนอกเกินไปแล้ว!"
หลี่หลงรีบเอ่ยขึ้น
"เมื่อท่านหลี่จริงใจเช่นนี้ ข้าน้อยก็ขอรับไว้ การนี้ช่างทำให้ข้าน้อยรู้สึกเกรงใจนักหนา! ทำให้ท่านหลี่ต้องสิ้นเปลืองแล้ว"
ในใจหลี่หลงด่าทอไม่หยุด แต่บนใบหน้ากลับบีบรอยยิ้มออกมา
"ด้วยความสัมพันธ์ที่เราต่างถอดใจให้แก่กันและกัน เพียงแค่ไม่กี่แสนตำลึงจะนับเป็นอะไรได้!"
"เพียงแต่ขอท่านเกาชี้แนะสักหน่อย ช่วยดึงพี่ออกจากเรื่องนี้ด้วยเถิด ข้อหาสังหารองค์ชายนั้นใหญ่หลวงนัก!"
"ตอนนี้ไร้เรื่อง แต่ภายหลังจะไร้เรื่องหรือไม่นั่นอีกเรื่อง!"
หลี่หลงรีบเอ่ย
ความสามารถของเกาหยางนั้น เขาไม่เคยสงสัยเลย เพียงแค่เกาหยางยื่นมือออกมา ย่อมต้องดึงเขาออกมาได้อย่างแน่นอน
ที่ก่อนหน้านี้ถาม ก็เพราะขี้ใจน้อยล้วน ๆ!
เกาหยางยิ้มบาง "ท่านหลี่ คำพูดนี้ชวนให้เข้าใจว่าข้าน้อยจงใจแก้แค้นท่านหลี่ เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิด แท้จริงแล้วเป็นความเข้าใจผิดครั้งใหญ่หลวง!"
"แท้จริงแล้วนี่คือความดีความชอบอันใหญ่หลวง คนอื่นอยากได้ยังไม่มี ข้าน้อยตั้งใจเก็บไว้ให้ท่านหลี่โดยเฉพาะ ด้านหนทางถอยหลังย่อมคิดไว้ให้ท่านหลี่เรียบร้อยแล้ว"
หลี่หลงฝืนยิ้ม เรื่องนี้หากมิใช่เพราะเงินถึงมือแล้ว จะมีหนทางถอยหลังที่ว่านี้ได้อย่างไร?