จวนติ้งกั๋วกง
สายฝนโปรยปรายดังซ่าลงมาจากฟากฟ้า กระทบหลังคาดังเปาะแปะ เกิดเป็นเสียงกังวานใส
เกาฉางเหวินสวมชุดคลุมยาว ยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ จับจ้องสายฝนด้านนอก สุ้มเสียงของเขาดังขึ้นตามมา
"ห้วงยามและทิวทัศน์เช่นนี้ ช่างชวนให้อารมณ์กวีในตัวข้าพลุ่งพล่าน อยากจะขับขานบทกวีสักบทหนึ่งยิ่งนัก!"
สิ้นเสียง เกาฉางเหวินก็ยกมือขึ้นพลัน มือหนึ่งไพล่หลัง อีกมือถือพัดขนนก ยามราตรีที่ค่อนข้างหนาวเหน็บนี้ เขาพัดวีให้ตนเองไปมา
"สายฝนใหญ่เมื่อมองแต่ไกล ใหญ่หลวงนัก พอเข้าไปดูใกล้ก็ใหญ่ยิ่งใหญ่ ฝนนี้ช่างใหญ่หลวงจริง ฝนใหญ่ช่างใหญ่ยิ่งนัก!"
"กลอนดี กลอนดี ข้าเกาฉางเหวินสมกับเป็นจวี้จื่อรุ่นต่อไป! พรสวรรค์เช่นนี้ นับว่าหาได้ยากในโลกหล้า!"
เกาฉางเหวินยืนไพล่มือ พึงพอใจยิ่งกับบทกวีที่ด้นสดสำหรับห้วงยามและทิวทัศน์นี้
"ฟ้าดึกมากแล้ว นอนดีกว่า!"
เกาฉางเหวินบิดขี้เกียจ แล้วจึงเดินมุ่งหน้าไปยังเตียงนอน
ทว่าครั้นเดินถึงข้างโต๊ะในห้อง สายตาของเขาก็จับจ้องขวดยาหลากสีสันที่กองอยู่บนโต๊ะ มุมปากกระตุกยกยิ้มแฝงร้าย
"จอมกุนซือพิษอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนเป็นไฉน? ในที่สุด ยังมิต้องมาขอร้องให้ข้าผู้เป็นปรมาจารย์พิษอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนช่วยหรือ?"
"ผงสวาทพิศวงสวรรค์ของข้าออกฤทธิ์คราใด องค์หญิงรองแห่งแคว้นฉู่ผู้นั้นย่อมศิโรราบต่อท่านพี่ ไม่มีวันลืมความองอาจของท่านพี่ชั่วชีวิต!"