มูลค่าแบรนด์?
คุณค่าทางวัฒนธรรม?
ฉู่ชิงหลวนกับซ่างกวันวานเอ๋อร์สบตากัน มองเห็นความจนใจอย่างลึกซึ้งและมุมปากที่กระตุกจนกดไม่ลงในสายตาของอีกฝ่าย
ทั้งคู่ถอนหายใจในใจ ฝีมือการพูดจาเพ้อเจ้อแบบไม่รู้จักตายของเกาหยางนี้ ยิ่งนับวันยิ่งก้าวหน้านัก!
ฉู่ชิงหลวนข่มความไร้สาระในใจลง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย เอ่ยด้วยความเป็นห่วง “ท่านพี่ แผนนี้แม้จะแยบยล แต่เรือนกระจกแก้วมีต้นทุนน่าตกใจ ชื่อเสียงของเซียนกวามหาเทพแม้จะดัง แต่หากตั้งราคาเกินจริงเกินไป... เหล่าขุนนางผู้หลักผู้ใหญ่ที่ฉลาดแกมโกง จะยอมควักเนื้อควักไส้เป็นเป็ดถูกถอนขนเช่นนี้จริงหรือ?”
เกาหยางได้ยินดังนั้น ยิ้มอย่างมั่นใจ “ท่านหญิงคิดมากไปแล้ว เรื่องนี้ย่อมต้องใช้กลยุทธ์เสริม เริ่มจากการสร้างกระแสก่อน ตราบใดที่เล่าเรื่องราวได้ดี ย่อมมีคนแห่กันมาเอง”
“หัวใจสำคัญของการสร้างกระแส อยู่ที่แก้ว ต้องปั้นความ ‘ล้ำค่า’ ของแก้ว ความ ‘วิเศษ’ ของแก้ว ให้เดือดพล่านจนฟ้าคว่ำแผ่นดิน!”
“นิยายกำลังภายใน คืออาวุธวิเศษของการสร้างกระแสนี้!”
“นิยาย?”
ทั้งคู่อุทานพร้อมกัน นัยน์ตางดงามเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ไม่ผิด ใช่แล้ว นิยาย!”
สายตาเกาหยางเป็นประกาย ดวงตาเปล่งประกายคมคาย “เคล็ดวิชาแห่งตัวอักษร ใช้ได้อย่างมหัศจรรย์สุดจะพรรณนา! เรื่อง ‘มังกรอัคคีกับกระต่ายคราม’ ‘จอมยุทธน้อยพิชิตวรยุทธ์’ แม้กระทั่งเรื่อง ‘แปดเทพอสูร’ ที่ข้าเพิ่งเริ่มเขียนเมื่อไม่นานมานี้ ล้วนใช้ประโยชน์ได้ทั้งสิ้น!”
เขาจิบน้ำขิงร้อนเผ็ดร้อนเล็กน้อย แล้วพูดต่อ “เพียงแค่แทรก ‘ของแถม’ ลงไปอย่างแนบเนียน ไม่ให้เห็นร่องรอย ก็ปล่อยออกมาได้แล้ว เช่น ใน ‘พญาแมวน้อยกับกระต่ายน้อยผู้กล้าหาญ’ เขียนได้ว่ากำแพงแก้วในถ้ำกิเลนสามารถรวบรวมปราณสวรรค์และปราณดิน หล่อเลี้ยงพฤกษานานาพันธุ์หายาก ใน ‘นักรบน้อยเทพยุทธ์’ ให้ตัวเอกได้พบโอกาสพิเศษใน ‘หุบเขาสี่ฤดู’ ที่สร้างด้วยแก้ว ส่วน ‘แปดเทพอสูร’...”