"ตระกูลซู... ซูเหวินฮั่น..."
เกาหยางสีหน้านิ่งเงียบ พึมพำกับตัวเอง
"เกาหยาง!"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่ สายตางดงามจ้องเขม็งไปที่เขา น้ำเสียงร้อนรนปนการตำหนิที่แหลมคม
"ถึงตอนนี้ เจ้าจะยังทำเป็นเต่าหดหัวอยู่อีกหรือ?! โหย่วหรงยอมสกัดลูกธนูเพื่อเจ้า ยอมมอบหัวใจให้เจ้า แล้วเจ้าจะยอมมองนางแต่งงานกับชายอื่นจริงๆ หรือ?!"
"ในใจเจ้า... ไม่มีนางจริงๆ หรือ?"
ฉู่ชิงหลวนเองก็มีสีหน้าไม่สบายใจ เอ่ยปลอบอย่างนุ่มนวลว่า "ท่านพี่ วานเอ๋อร์พูดถูก แต่หากเป็นหญิงอื่น พวกเราคงคัดค้านไม่ให้เข้ากลุ้มเรือน แต่โหย่วหรงนั้นมีน้ำใจและผูกพันลึกซึ้ง เรื่องนี้... ไม่อาจนิ่งเฉยได้"
เกาหยางได้ยินคำนั้นก็เงยหน้าขึ้น มองซ่างกวันวานเอ๋อร์และฉู่ชิงหลวนที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและเจ็บปวด
"วานเอ๋อร์ ชิงหลวน ยังเป็นปัญหาที่เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ตระกูลลวี่นั้นฐานะสูงส่งเพียงใด? แม่ทัพเฒ่าลวี่ถือกำลังทหารเว่ยซ้ายใหญ่ ใต้ราชบิดา คือเสาหลักอันดับหนึ่งแห่งราชสำนัก ฤทธิ์อำนาจล้นฟ้า!"
"หากรับโหย่วหรงเข้าประตู ใครจะเป็นภรรยาเอก ใครเป็นอนุภรรยา? ฐานะเช่นนี้ จะจัดลำดับอย่างไร?"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ดวงตางดงามเป็นประกาย "ข้าได้ตัดขาดกับตระกูลซ่างกวันไปนานแล้ว ชาตินี้เป็นคนของเกาหยางเจ้า ฐานะไม่ต่างจากเมฆที่ลอยผ่านสำหรับข้า!"
ฉู่ชิงหลวนก็พยักหน้าเอ่ยขึ้น "สำหรับข้าแล้ว ที่ไม่ได้ไปแต่งงานกับซงหนู แต่อยู่เคียงข้างท่านพี่ ก็เป็นโชคอันยิ่งใหญ่แล้ว จะไปมัวหวังสิ่งใดอีก? ข้ากับวานเอ๋อร์ไม่แยแสต่อฐานะ แต่แยแสที่ตัวท่าน!"
"ตราบใดที่ท่านไม่เปลี่ยนใจ ฐานะจะมีหรือไม่มีก็ไม่สำคัญ หากท่านเปลี่ยนใจ ฐานะนั้นจะมีประโยชน์อันใด?"