ฮึ่ง!
ถ้อยคำดังกล่าวเอ่ยออกมา
เจิ้งเสวียนหลิงสะดุ้งเงยหน้าขึ้นทันที แทบไม่เชื่อหูตนเอง
"ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา ท่าน...ท่านจะเป็นผู้ออกข้อสอบเองหรือ?"
"ภายในเจ็ดวัน ท่านจะออกข้อสอบสาขาหมิงจิงให้ครบได้หรือ?"
เกาหยางส่ายหน้า
"ไม่ต้องเจ็ดวัน"
"หนึ่งวันก็เพียงพอ"
ฮึ่ง!
บรรดาผู้คนในตำหนักหนังสือรู้สึกหนังศีรษะชาซ่า
หนึ่งวัน?
ข้อสอบสาขาหมิงจิงมีถึง 63 ข้อเกี่ยวกับอรรถธรรมในคัมภีร์ เจ้าบอกว่าหนึ่งวันจะออกเสร็จ?
ในใจของซุนปั๋วเหวินเกิดคลื่นยักษ์ซัดสวาบ จนต้องพูดออกมาว่า "ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา เรื่องนี้มิใช่การละเล่นเด็กนะพ่ะย่ะค่ะ!"
เกาหยางแคบตามอง กล่าวเสียงเรียบว่า "เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับบรรดานักศึกษาจากทั่วทั้งมหาจักรวรรดิเฉียนที่เดินทางสู่เมืองฉางอัน เปิ่นหวังจะไปกล่าวโกหกได้อย่างไร?"
"หากบรรดาท่านผู้เชี่ยวชาญแห่งสำนักฮานหลินไม่ไว้วางใจเปิ่นหวัง ก็ขอให้พวกท่านออกข้อสอบเองเถอะ"
"ยิ่งกว่านั้น เรื่องนี้แท้จริงแล้วก็ไม่เกี่ยวกับเปิ่นหวัง แถมพวกท่านยังลืมว่าเปิ่นหวังออกข้อสอบอีกห้าสาขาเสร็จไปแล้วด้วย!"
ให้พวกเขาออกเองหรือ?
บรรดาผู้เฒ่าแห่งสำนักฮานหลินแดงก่ำทั่วใบหน้า
แม้เจ็ดวันนี้พวกเขาจะงดน้ำงดอาหาร ก็หาออกข้อสอบเสร็จไม่!
เมื่อเห็นว่าทุกคนเงียบกริบ
เกาหยางจึงกล่าวต่อว่า "แต่เปิ่นหวังขอพูดความจริงไว้ก่อน ทั้งนี้เนื่องจากให้เปิ่นหวังเป็นผู้ออกข้อสอบ ข้อสอบนั้นอาจจะต่างจากที่พวกท่านเคยออกแบบให้ท่องจำแบบแข็ง ๆ ...เพียง 'เล็กน้อย' นิดเดียว"
เพียงนิดเดียวหรือ?
แท้จริงหรือเพียงนิดเดียว?
บรรดาอาจารย์ใหญ่มองหน้ากัน ต่างไม่แน่ใจ
แต่ยามนี้ไฟกำลังลามถึงคิ้ว ยังจะไปสนใจอะไรอีก!
"ท่านอัครมหาเสนาบดีเกาทรงปัญญาเป็นที่สุด! ขอเพียงท่านยอมออกข้อสอบ แม้จะเป็นตำราสวรรค์ กระหม่อมฯ ก็มิมีข้อโต้แย้งแม้แต่คำเดียว!" เจิ้งเสวียนหลิงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว