ภายในตำหนักหนังสือ
เงียบสนิทราวสุสาน
สายตาของทุกคนต่างตกอยู่ที่ตัวเกาหยางทั้งหมด
ทว่าเกาหยางกลับยื่นมือหยิบสำเนาข้อสอบที่รั่วไหลซึ่งกองจิ่นอี้เหว่ยส่งมาขึ้นมา พลิกดูเล่น ๆ สองสามหน้า สีหน้าเรียบนิ่งยิ่งนัก แถมยังเปล่งเสียง "โอ้" ออกมาหนึ่งคำ
โอ้?
ซุนปั๋วเหวินมองเกาหยางราวกับมองสัตว์ประหลาด
อัครมหาเสนาบดี!
บัดนี้ฟ้าถล่มแล้ว!
การสอบพิเศษเอินเคอเหลือเวลาไม่ถึง 7 วันก็จะเปิดสอบ บัดนี้ข้อสอบรั่วไหล บัณฑิตทั้งแผ่นดินต่างพร้อมหน้ามาที่เมืองฉางอัน หากเรื่องนี้หลุดออกไป มหาจักรวรรดิเฉียนย่อมเสียหน้าจนสิ้นเชิง แม้แต่นโยบายคัดเลือกขุนนางผ่านหกสาขาก็จะถูกคนกดลงพื้นเหยียบย่ำ!
ท่านกลับตอบมาแต่คำเดียวว่า "โอ้"?
อู่จ้าวก็จ้องเกาหยางไม่วางตา ทั้งร่างแข็งค้างไป
ไอ้คนนี่ช่างเป็นพวกหลบหลังเสื่อแล้วไม่รู้จักหน้าเสียจริง!
นางกำลังถามอยู่!
"ที่ปรึกษาเกา บัดนี้ข้อสอบรั่วไหล รากฐานแผ่นดินสั่นคลอน ท่านจึงตอบเจิ้นแต่คำเดียวว่า 'โอ้' เช่นนั้นหรือ?"
"นี่มันกลยุทธ์แยบยลหรือไร้หนทางจะทำอะไรกันแน่?"
เกาหยางปิดสำเนาลง หันไปกล่าวกับอู่จ้าว
"ฝ่าบาท กระหม่อมมิได้เบาบาง"
"หากแต่เรื่องนี้ กระหม่อมล่วงรู้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"
ถ้อยคำนี้ทำให้ผู้คนในตำหนักหนังสือสั่นสะท้านขึ้นพร้อมกันทั้งคณะ
ล่วงรู้มาก่อน?
จางผิงที่คุกเข่าอยู่กับพื้นรีบก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง
ดวงตาของอู่จ้าวแน่วแน่ขึ้น
"ท่านล่วงรู้ว่าข้อสอบอาจรั่วไหล?"
เกาหยางกล่าวเรียบ ๆ "คนตายเพราะเงินทอง นกตายเพราะอาหาร ฝ่าบาทเปิดการคัดเลือกขุนนางผ่านหกสาขา เป็นการเปิดทางให้บัณฑิตผู้ยากไร้ทั้งแผ่นดิน หากแต่สำหรับคนบางพวกแล้ว นี่คือการตัดทางที่พวกเขานั่งสูงอยู่อย่างมั่นคง"