"ไม่!"
"ท่านเกา ท่านสังหารข้ามิได้ ท่านสังหารข้ามิได้นะ!"
หลี่เหวินเจิ้งถูกตรึงแน่น เปล่งเสียงคำรามด้วยความคับแค้นเหลือคณา
เขายังมีเงินมากมายที่ยังมิทันได้ใช้สอย ยังมีอนุภรรยาอีกสามนางที่ยังมิทันได้ชุ่มฉ่ำ เขาคือราชันย์ท้องถิ่นแห่งอำเภอชิงสุ่ย เขาไม่อยากตาย!
เหนือโถงใหญ่ เจ้าเมืองและรองเจ้าเมืองมาพร้อมเพรียง ประชาชนนับหมื่นอยู่ที่นี่ เหตุใดจึงไม่มีใครเอ่ยคำว่าค้างดาบไว้ก่อน?
เกาหยางสีหน้าเย็นชา หน้าตึงดั่งเหล็ก
ฉัวะ!
วินาทีถัดมา
มีดประหารฟาดลง ดั่งฟันฟักผักหญ้า
เลือดกระเซ็นกระจาย พุ่งออกมา!
วัตถุทรงกลมกลิ้งบนพื้นดั่งลูกหนัง
ขุนนางขั้นเจ็ดแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน เจ้าเมืองอำเภอชิงสุ่ยตาย!
ภายใต้โทสะสายฟ้าของเกาหยาง แทบไม่มีโอกาสได้ต่อต้าน ตายใต้มีดประหารสุนัข!
หน้าเรือนขุนนาง ประชาชนที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างตกตะลึง
พวกเขาจ้องศีรษะที่ตาค้างเบิกกว้างไร้ความสงบบนพื้น จิตใจว่างเปล่า ภายในใจซัดสาดด้วยคลื่นมหึมา!
ฟ้าแห่งอำเภอชิงสุ่ย ถูกมีดประหารสุนัขตัดขาดเพียงดาบเดียว?
ไม่มีคำพูดเยิ่นเย้อ ไม่มีเหตุผลยิ่งใหญ่โอ่อ่า เรียบง่ายจนน่าโมโห หยาบคายจนน่าเหลือเชื่อ
เจ้ากล่าวว่าตัวอักษรขุนนางมีสองปาก เจ้าว่าอย่างไรก็เป็นเช่นนั้น ข้าผู้มีตำแหน่งใหญ่กว่าเจ้า จึงเป็นกฎหมายที่ใหญ่กว่า
จึงถอดหมวกขุนนางของหลี่เหวินเจิ้ง ประหารด้วยมีดประหารสุนัขทันที กระทั่งมีดประหารพยัคฆ์ก็ยังไม่ใช้!