เกาหยางทอดมองราษฎรนอกจวนว่าการ สูดลมหายใจเข้าลึก เสียงของเขาดังก้องไปทั่วจวนว่าการ
“ข้าน้อยรับพระมหากรุณาจากฝ่าบาท ทรงพระราชทานกระบี่โอรสสวรรค์ให้ข้าน้อย มีรับสั่งให้ตรวจตราทั่วทั้งมหาจักรวรรดิเฉียน ข้าน้อยลอบสืบมาตลอดทาง บัดนี้มาถึงเมืองซุยหยางแล้ว!”
“เดิมทีคิดว่าฝ่าบาททรงมุ่งมั่นปกครอง ราษฎรของมหาจักรวรรดิเฉียนย่อมมีชีวิตที่ดี มีข้าวกิน มีเสื้อผ้าใส่!”
“แต่การเดินทางครั้งนี้ สิ่งที่ข้าน้อยได้เห็นได้ฟังตลอดทาง ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!”
คำพูดเพียงเนี้ยวทำให้ดวงตาของราษฎรแดงก่ำไปพร้อมกัน
มีข้าวกิน มีเสื้อผ้าใส่ เป็นเรื่องง่ายดายเพียงแค่อ้าปากพูด แต่การจะทำให้เป็นจริงนั้นยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ ประหนึ่งความฝันที่เอื้อมไม่ถึง!
เกาหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ข้าน้อยก้าวเข้าสู่เขตอำเภอชิงสุ่ย เดิมคิดจะไปยังเมืองซุยหยาง แต่ฟ้ามืดเสียก่อน จึงขอพักแรมที่โรงเตี๊ยมของพ่อค้าหวางหน้าขี้กลากนี้หนึ่งคืน!”
“แต่ผู้ใดจะรู้ว่า ผู้ใจบุญหวังผู้เลื่องชื่อ กลับทำการค้าในโรงเตี๊ยมมืดที่ฆ่าคนชิงทรัพย์!”
“พวกมันมุ่งดักปล้นพ่อค้าที่เดินทางไปมา แล้วทิ้งศพกลางป่า ช่วงชิงทรัพย์สิน!”
“ก่อนหน้านี้ข้าน้อยก็ได้รับข่าวว่า แถบอำเภอชิงสุ่ยมีพ่อค้าหายไปมากนัก ข้าน้อยยังเข้าใจว่าเป็นฝีมือโจรภูเขา สัตว์ร้ายกลางป่า แต่ไม่คิดว่าเป็นฝีมือมนุษย์!”
“ผู้ใจบุญหวังไม่เพียงเอากระดูกใหญ่ของพ่อค้ามาต้มน้ำแกง ยังทำซาลาเปาไส้เนื้อขายให้พ่อค้าอัตคัดที่ผ่านทาง ช่างไร้ซึ่งความเป็นคนโดยสิ้นเชิง!”
คำพูดตกลงไป ราวกับโยนหินลงน้ำสงบ
ราษฎรที่อาศัยในอำเภอชิงสุ่ยมานานย่อมรู้ดีถึงเรื่องพ่อค้าหายตัว
แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่าผู้อยู่เบื้องหลังความชั่วนี้คือโรงเตี๊ยมของพ่อค้าหวางหน้าขี้กลาก!