สามเท่า?
ชายหนุ่มเงยหน้าพินิจชายหนุ่มตรงหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มนั้นนุ่งฉลององค์ยาวสีขาวราวแสงจันทร์ ใบหน้างดงามสง่างาม ยืนอยู่ ณ ที่นั้นอย่างไม่มีพิธีรีตอง แต่ก็ปล่อยบารมีอันสุขุมนิ่งเยือกเย็นที่ไม่ต้องขู่ก็น่าเกรงขาม ส่วนบริวารผู้ติดตามด้านหลังนั้น ต่างจ้องมองราวเสือเฝ้าเหยื่อ มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่หวังดี
ผู้ใดกันนะที่เป็นคนนี้?
เมืองฉางอันนี้ ตั้งแต่เมื่อใดถึงมีบุคคลเช่นนี้โผล่ขึ้นมา?
ฮุ่ยหมิงคำนวณอย่างรวดเร็วในใจ
แต่เมื่อคราวมีชีวิต เสิ่นโม่เพียงเป็นขุนนางเล็ก ๆ ชั้นเจ็ด บุรุษที่เป็นมิตรกับเขาจะมีฐานะใหญ่โตสักเพียงใด? มากที่สุดก็คงเป็นเพียงขุนนางชั้นห้าหรือหก แต่ทว่าความอลังการเช่นนี้... มิใช่สิ่งที่ขุนนางธรรมดาจะมีได้...
แต่แล้วชายหนุ่มกลับคิดไปอีกทาง จึงรู้สึกว่าตนคิดมากเกินไป
คฤหาสน์หลังนี้แม้ทำเลจะห่างไกลเล็กน้อย แต่ก็ยังอยู่ในนครชั้นในของฉางอัน ยามนี้ราคาบ้านในฉางอันพุ่งขึ้นเป็นเท่าตัว คฤหาสน์หลังนี้น้อยที่สุดก็มีมูลค่าหนึ่งพันแปดร้อยเหรียญเงิน หนี้สามเท่าย่อมเป็นห้าร้อยเศษเหรียญ แล้วจึงแลกมาด้วยคฤหาสน์มูลค่าหนึ่งพันเหรียญ?
การค้าขายเช่นนี้ ชนะแน่ แพ้ย่อมไม่มี
ส่วนพวกเขาเอง ย่อมได้กำไรมหาศาลเป็นแน่
คนคนนี้เป็นผู้ใด แล้วมีผิดอะไรกับเขา? วัดฝอกวางในเมืองฉางอันเคยเกรงผู้ใดมา?
คิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าพระฮุ่ยหมิงจึงปรากฏขึ้นอีกครั้ง "ท่านผู้มีบุญทรงว่าจริงหรือ?"
"ย่อมจริงแน่"
พระฮุ่ยหมิงและศิษย์น้องทั้งสองเบื้องหลังสบตากันหนึ่งครั้ง ต่างเห็นความยินดีซ่อนอยู่ในดวงตาของกันและกัน
"เมื่อท่านผู้มีบุญทรงใจกว้างเช่นนี้ ข้าพเจ้าจะปฏิเสธได้อย่างไร?" พระฮุ่ยหมิงประสานมือทั้งสอง ยิ้มแฉ่ง "หากท่านผู้มีบุญสามารถนำเงินสดมาไถ่ถอนได้ คฤหาสน์นี้ก็เป็นของท่านโดยสมบูรณ์"