เบิ้ม!
ในสมองของพระฮุ่ยหมิงเหมือนมีสิ่งใดระเบิดขึ้น
ราชันย์แห่งความตายไม่เอาเงิน?
ราชันย์แห่งความตายบอกให้เขานำกลับไป?
เงินก้อนนี้… เงินก้อนนี้เขาจะนำกลับไปได้จริงหรือ? นำกลับไปแล้วยังมีชีวิตรอดอีกหรือ?
พระฮุ่ยหมิงนึกถึงขุนนางทั้งหลายที่ถูกตรวจค้นในคดีของเฉินโม้ นึกถึงสภาพเลวร้ายของเฉียนยู่ถัง นึกถึงศีรษะที่แขวนไว้ที่ปากตลาดสามวันสามคืนนั้น
วิชามารของราชันย์แห่งความตาย ผู้ใดในใต้ฟ้าไม่รู้จัก?
ยิ่งคิดยิ่งกลัว ยิ่งคิดยิ่งตื่นตระหนก ทั้งตัวสั่นเทิ้มดุจกระทะร่อน แม้แต่จีวรก็เปียกปอนไปด้วยเหงื่อเย็น
"ท่านอ๋องเกา… ท่านอ๋องเกาโปรดอภัยชีวิต! ข้าพเจ้ารู้ผิดแล้ว เงินก้อนนี้ข้าพเจ้ารับไม่ได้จริง ๆ!"
"โปรดเมตตาท่านอ๋องเกา!"
"โปรดเมตตาท่านอ๋องเกา!"
พระฮุ่ยหมิงคุกเข่าลงกับพื้น ก้มโขกศีรษะไม่หยุด หน้าผากกระแทกแผ่นศิลาสีเขียวดังโครมคราม
ทั้งตัวเขาไม่เหลือซากความเย่อหยิ่งและความสุขุมเมื่อครั้งแรกมาอีกแล้ว
เกาหยางไม่แม้แต่จะเหลือบมอง กลับหันตัวไปมองเฉินหว่านไฉซึ่งยังคุกเข่าอยู่กับพื้น ตกใจจนหน้านิ่งค้าง
"เสิ่นว่านไฉ"
เฉินหว่านไฉได้ยินน้ำเสียงของเกาหยาง ทั้งร่างสะท้านสะเทือน แทบหมดสติล้มราบกับพื้น
"ข… ข้อยอยู่…"
เกาหยางมองเขา แววตาเย็นเยียบ "เพื่อเรือนหลังนี้ ยินดีเดินทางข้ามหลายร้อยลี้มาฉางอันเพื่อกินทรัพย์ของคนตาย เฉินโม้มีญาติอย่างเจ้า ช่างเป็นเรื่องน่าอับอายยิ่งนัก"
เปรี้ยง!
ใบหน้าของเฉินหว่านไฉซีดเผือดในทันที
"เฉินเซิ่ง"
"ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่"
"เฆี่ยนสัตว์เลี้ยงลูกคนตายพวกนี้สามสิบที แล้วโยนออกนอกกำแพงเมืองไป"