แคว้นฉู่
พระราชวัง
จักรพรรดิฉู่กำลังทรงพระดำเนินเล่นอยู่ในสวนหลวง ข้างกายมีอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักติดตาม ลมหนาวแห่งฤดูใบไม้ร่วงพัดพากลิ่นหอมของดอกเก๊กฮวยมา แต่พระทัยของจักรพรรดิฉู่กลับมิได้เบิกบาน
"เสนาบดี เราได้ยินว่าราชันย์แห่งความตายปฏิเสธอู่จ้าวถึงสองครั้งแล้ว เรื่องเช่นนี้ย่อมไม่เกินสาม หากมีอีกสักครั้ง ราชันย์แห่งความตาย... คงจะออกจากเขามาเป็นแน่"
"เมื่อถึงยามนั้น จะทำเช่นไรดี?"
อัครมหาเสนาบดีแห่งฉู่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเบา: "ฝ่าบาทไม่ต้องทรงพระวิตกเกินไป ต่อให้เกาหยางออกจากเขา พวกซงหนูก็มิใช่คนธรรมดา ดินแดนทะเลทรายเหนือกว้างใหญ่ไพศาล ทหารม้าซงหนูมาเร็วไปเร็วดั่งสายลม เกาหยางอยากจะจำลองชัยชนะที่เหอซีอีก คงยากดั่งปีนขึ้นฟ้า"
"ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น..."
จักรพรรดิฉู่ทรงส่ายพระพักตร์ "แต่นั่นคือเกาหยางนะ ศึกป้องกันฉางอัน เขาใช้คนแก่คนอ่อนแอในเมืองเพียงเมืองเดียวต้านทานทหารชั้นยอดหนึ่งแสนนายของเราได้ ศึกเหอซี เขาใช้หนึ่งหมื่นตีหนึ่งแสน ได้ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วสารทิศ"
"คนผู้นี้ใช้กำลังทหาร ลึกล้ำเหลือที่จะคาดเดา หากเขาออกจากขุนเขามา เจิ้นจะไม่ให้กังวลได้อย่างไร? หากซงหนูสูญสิ้นไป ต่อไปก็คงเป็นแคว้นฉู่ของเรา!"
จักรพรรดิฉู่ทรงหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วตรัสด้วยรอยยิ้มขื่นขม: "พูดไปก็ขำ เจิ้นเป็นถึงองค์จักรพรรดิแห่งประเทศ จะมาหวั่นเกรงขุนนางเพียงคนหนึ่งได้อย่างไร"
อัครมหาเสนาบดีแห่งฉู่มิอาจเอ่ยสิ่งใดตอบ
อันที่จริง ทั่วทั้งใต้หล้า ผู้ใดเล่าจะไม่หวั่นเกรงเกาหยาง?
บุรุษผู้นั้นประหนึ่งขุนเขามหึมา ทับอยู่บนจิตใจของบรมกษัตริย์ทุกองค์ที่มีความทะเยอทะยานต่อมหาจักรวรรดิเฉียน
แต่ทว่า ในขณะนั้นเอง
ทหารองครักษ์คนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามา คุกเข่าลงกับพื้น เสียงสั่นเทา
"ฝ่าบาท ข่าวศึกเร่งด่วน!"
"มหาจักรวรรดิเฉียน... ราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน เกาหยาง สิ้นพระชนม์แล้ว!"
ก้าวพระบาทของจักรพรรดิฉู่หยุดชะงักกะทันหัน
"อะไรนะ?"
"ราชันย์แห่งความตายสิ้นพระชนม์?"
"สิ้นพระชนม์ได้อย่างไร?"
พระพักตร์จักรพรรดิฉู่เต็มไปด้วยความตกตะลึง พระองค์ทรงตะลึงงันไปทั้งกาย