เปรี้ยง!
หัวใจของตู้เจียงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
รับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว?
อำนาจนี้...ยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว!
เขารีบเงยหน้าขึ้นมองชายสวมหน้ากาก แต่กลับเห็นเพียงหน้ากากอันเย็นชาและประหลาดนั้นเท่านั้น
“ท่านตู้ รับราชโองการเถิด”
ชายสวมหน้ากากยื่นราชโองการให้
ตู้เจียงรับด้วยสองมือ ตรวจสอบความจริงเท็จแล้ว
เขากล่าวเสียงเรียบหนักแน่นว่า “กระหม่อม รับราชโองการ”
ตู้เจียงลุกขึ้นยืน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังเอ่ยขึ้นว่า “ท่านทูตพิเศษ ไม่ทราบว่าจะเรียกท่านว่าอย่างไร? คืนนี้ฝนตกหนัก ขอเชิญเสด็จสู่จวน ขอรับรองให้ข้าน้อยได้กราบทราบรายละเอียดสถานการณ์ภายในอย่างละเอียด!”
“เช่นนั้นก็ดี”
ชายสวมหน้ากากพยักหน้า ส่งสัญญาณให้ผู้ติดตามรออยู่ที่ระเบียงยาว ส่วนตนเองก็เดินตามตู้เจียงเข้าไปในจวน
ประตูห้องศึกษาถูกปิดลง กั้นเสียงลมฝนภายนอกไว้สิ้น
ตู้เจียงรินชาให้ชายสวมหน้ากากด้วยตนเอง แต่สายตากลับอดไม่ได้ที่จะชะโงกมองไปที่หน้ากากนั้น
เขายิ่งดู ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย... รูปร่างแบบนี้ ท่าทีแบบนี้ มีความรู้สึกคุ้นเคยที่พูดไม่ถูกอยู่ทุกส่วนในตัว
“ท่านทูตพิเศษ เชิญดื่มชา นี่คือชาหมอกเมฆที่ข้าน้อยนำมาจากหลินเจียง แม้ไม่ใช่ชั้นเลิศ แต่ก็หอมสดชื่น...”
“ชานี้ดีหรือ?”
ชายสวมหน้ากากจู่ๆ ก็หัวเราะเบาๆ
เสียงหัวเราะนั้นผ่านหน้ากากออกมา ท้องทึบราวกาว ทำให้ตู้เจียงตัวเกร็งไปทั้งตัว
เสียงหัวเราะนี้...
ตู้เจียงรีบยิ้มกล่าว “ในเมื่อเป็นชาสำหรับท่านทูตพิเศษ ย่อมต้องเป็นชาที่ดีที่สุดของข้าน้อย!”