“กฎหมายหนึ่งแส้?”
ชุยซิงเหอได้ยินแล้ว ท่าทางเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เกาหยางเอ่ยอธิบาย “ที่เรียกว่ากฎหมายหนึ่งแส้นั้น ก็คือการรวมภาษีที่ดิน การเกณฑ์แรงงาน และภาษีอื่นๆ ของแต่ละจังหวัดอำเภอในมหาจักรวรรดิเฉียนเข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียว ให้ราชสำนักเรียกเก็บเป็นเงินตามจำนวนไร่นาที่ได้วัดไว้!”
“พูดง่ายๆ ก็คือ เหตุที่พวกเจ้าที่ดินเหล่านี้ร่ำรวยได้ ก็เพราะรังแกชาวบ้านที่ไม่รู้กฎหมาย ภาษีอากรต่างๆ นานาเกินไป พวกเขาว่าเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น แล้วก็หาประโยชน์จากส่วนนี้!”
“แต่ถ้ารวมเข้าเป็นหนึ่งเดียว ทำให้ยุ่งยากกลายเป็นง่าย ก็จะลดความซับซ้อนของระบบภาษีลง โอกาสที่จะโกงกินในระหว่างทางก็จะน้อยลง”
“ในเวลาเดียวกัน ก็ให้วัดที่ดินทั่วทั้งมหาจักรวรรดิเฉียน คำนวณจำนวนไร่ เรียกเก็บเงินอย่างสม่ำเสมอ เจ้าที่ดินเหล่านั้นที่คิดจะปิดบังที่ดินก็จะทำได้ยากขึ้นมาก”
“กฎหมายนี้ไม่เพียงแต่จะคอยสกัดกั้นอำนาจของเจ้าที่ดินท้องถิ่นได้ ยังรับประกันรายได้ของคลังหลวง และยังช่วยแบ่งเบาภาระของราษฎรในมหาจักรวรรดิเฉียนของเราได้อีกด้วย”
วึ้ง!
ชุยซิงเหอฟังไปเรื่อยๆ ดวงตายิ่งเบิกกว้าง เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามหลัง
เขาจ้องมองเกาหยางอย่างไม่อยากเชื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
แผนนี้ราวกับแทงตรงเข้าไปในถุงเงินของเหล่าผู้มีอิทธิพลและเจ้าที่ดินทั่วทั้งมหาจักรวรรดิเฉียน!
แผนพิษนี้ มันคือการถอนรากถอนโคน!