"ท่านพ่อ ขออภัยด้วย!!!"
เกาฉางเหวินตวาดลั่น หมัดพุ่งออกไปดุจมังกรออกจากรัง!
"หยุด!"
"ฉางเหวิน เจ้าทำอะไร?!"
ฉู่ชิงหลวน ซ่างกวันวานเอ๋อร์ ลวี่โหย่วหรง เห็นหมัดนั้น ก็อุทานออกมาพร้อมกัน
แต่ก็สายเกินไปแล้ว
หมัดนี้ พกพาความมุ่งมั่นของเกาฉางเหวินที่คิดจะช่วยบิดาอย่างสุดชีวิต พกพาความเชื่อมั่นอย่างมืดบอดในวิธีปฐมพยาบาลของเกาหยาง อีกทั้งยังพกพาความมั่นใจลึกลับที่ว่า หมัดนี้หากออกไป เทพมัจจุราชยังต้องหลบหน้า!
จากนั้น...
พุ่งเข้าเป้าอย่างแม่นยำ
เป้าหมาย: สามนิ้วใต้เอวของเกาเฟิง
กำลัง: เต็มสิบ
ปัง!
เสียงหมัดและร่างกายกระทบกันอย่างอึดอัด ดังก้องชัดเจนในโถงกลางที่เงียบสงัด
เวลาราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ทุกคนเบิกตาโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
วินาทีถัดมา!
"โฮกกก!!!"
เสียงร้องอันน่าสยดสยองจนผิดเพี้ยน ระเบิดออกจากลำคอของเกาเฟิงอย่างกะทันหัน!
เกาเฟิงที่เดิมหลับตาสนิท หน้าดำแดง หายใจหอบเหนื่อย ราวกับถูกถังน้ำแข็งสาดจากหัวจรดเท้า ทั้งตัวดีดตัวออกจากเก้าอี้นายท่านราวกับสปริง!
เขาจับบาดแผลไว้แน่นด้วยสองมือ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน เหงื่อเย็นไหลพรากลงมาทันที
เกาฉางเหวินเองก็ตกใจ แต่แล้วก็ดีใจสุดขีด "ท่านพ่อ ท่านฟื้นแล้วหรือ?!"
"วิธีปฐมพยาบาลของพี่ชายมีผลจริง ๆ!"
ทุกคนยืนงงเป็นไก่ตาแตก
ฉู่ชิงหลวนเอามือปิดปาก
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ตาวาววาบ
ลวี่โหย่วหรงมุมปากกระตุกไม่หยุด
เหล่านางกำนัลในจวนติ้งกั๋วกงก็พากันหันหน้าหนี พร้อมกับหัวไหล่ที่สั่นระริก
แม้แต่หลี่ซื่อก็อ้าปากค้าง มองสามีของตนในสภาพที่เจ็บปวดจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเป็นทุกข์
ดีใจที่หมัดนี้ กลับรักษาให้หายได้