“พี่ชาย!”
“ช่วยข้าด้วย!”
“เสือโหดยังไม่กินเลือดในท้องตัวเองเลย ท่านพ่อท่านจะฆ่าข้าจริง ๆ พี่ชายรีบห้ามท่านซะ ไม่งั้นน้องชายแท้ ๆ ของพี่ก็ต้องหายไปแล้ว!!”
เกาหยางมองเกาฉางเหวินที่หันหลังกลับอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งฝ่าฝืนเข้ามาหาเขาแต่ไกล จึงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
สวรรค์สาปแช่ง!
โอกาสดีแท้ ๆ!
ยังจะพูดว่าข้าโรคไตเชียวรึ?
เรื่องนี้ยิ่งบอกต่อกันถึงอาณาเขตทะเลเหนือแล้ว ไม่รู้ทั้งแผ่นดินจะบอกต่อกันถึงขั้นไหน!
พอนึกภาพว่าในบันทึกประวัติศาสตร์ นอกจากจะจารึกวุฒิการณ์อันยิ่งใหญ่ของเขา ทั้งการปิดผนึกเขาหลางจวี่ซวี่ การตีทัพซงหนูจนแตกพ่าย และนโยบายเกรียงไกรนานัปการแล้ว ท้ายสุดยังต้องเติมประโยคหนึ่งว่า คนไม่มีใครสมบูรณ์แบบ อัครมหาเสนาบดีเกาแม้แผนพิษไร้เทียม มีหญิงงามรายล้อมนับไม่ถ้วน แต่ไตกลับอ่อนแอเหลือเกิน ช่างน่าเวทนานัก!
ฮึบ!
เกาหยางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
เขากำลังแสนจะเสียดายที่ไร้โอกาสอยู่พอดี!
และบัดนี้ ย่อมเป็นโอกาสสวรรค์ประทานจริง ๆ!
“หยางเอ๋อร์ อย่ามาขวางข้า วันนี้แม้เจ้าจะได้รับสถาปนาเป็นอ๋องแล้ว ทว่าพ่อก็มิอาจให้เกียรติเจ้า ข้าต้องเฆี่ยนสัตว์ทรพีตนนี้ให้ตายให้ได้!”
เสียงของเกาเฟิงดังก้องมาด้วยความพิโรธ
“พี่ชาย!”
“ช่วยข้าด้วย!”
“เอามันให้ตาย!”
เสียงของเกาฉางเหวินก็ดังตามมา
เกาหยางมิได้ตอบวาจาใด ทว่าเบิกตากวาดมองรอบด้านอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นไม้ค้ำประตูแข็งแกร่งที่ตั้งพิงอยู่ริมประตู ก็ยกมือคว้าขึ้นมาเสียทีเดียว
เขาเขย่าไม้นั้นในมือเบา ๆ แล้วมองไปยังเกาฉางเหวิน เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ฉางเหวินเอ๊ย”
“มิใช่พี่ชายไม่ช่วยเจ้า”
“แต่ครั้งนี้เจ้าเลวทรามเกินไปเสียจริง”