ภายในเรือนกำแพงดิน เมื่อถ้อยคำตักตวงของเกาหยางดังขึ้น ร่างของเฉียนยูถังก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที
เกาหยางหัวเราะเย้ยหยันหนึ่งครา จ้องมองเฉียนยูถังด้วยสีหน้าเหยียดหยาม แล้วเอ่ยต่อไป
“เสิ่นโม่ก็เกิดมาจากรากฐานธรรมดา”
“เขาก็มีมารดาเช่นกัน”
“เขาก็เคยคารวะธรณีประตูของสำนักศึกษาเมืองมาแล้ว”
“เขาก็อยากไต่ขึ้นไป ก็อยากมีชีวิตที่ดี ก็อยากให้ภรรยาและบุตรสาวของเขาได้ใช้ชีวิตที่ดีกว่านี้”
“แต่เขาไม่เคยรับสินบน”
“เขาเต็มใจอาศัยอยู่ในเรือนร้างหลังนั้น เต็มใจดื่มโจ๊กเจือจางกินข้าวก่ำทุกวัน เต็มใจติดหนี้เงินกู้กว่าร้อยตำลึง เต็มใจบีบรัดเงินทองจากซี่ฟันทุกเดือน เพื่ออุปการะเด็ก ๆ เหล่านั้นที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน”
“เขาก็ยังไม่เคยรับสินบน”
“เมื่อเขารู้เรื่องสมุดบัญชีนั้น นั่นมิใช่โอกาสดีเยี่ยมที่จะปะปนไปกับสายธารนั้นหรือ? อาศัยเรื่องนี้เกาะเกี่ยวสายสัมพันธ์กับจ้าวหมิงหยวน ปะปนไปกับโลกา ย่อมได้เข้าร่วมแผงอวนใบนั้นโดยธรรมชาติ แบ่งปันรุ่งเรืองรองเงินทองไปพร้อมกัน”
“แต่ทำไมเขาถึงไม่ทำ?”
“เขาไม่รู้หรือว่าถ้าเปิดโปงเรื่องนี้ อาจต้องตาย? ไม่เช่นนั้นเหตุใดเขาจึงรีบส่งภรรยากับบุตรออกจากเมืองไปเสียก่อน?”
เกาหยางเดินไปยืนตรงหน้าเฉียนยูถัง จ้องเขม้นเข้าที่ดวงตาของเขา กล่าวด้วยถ้อยคำที่แทงตรงใจ
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะอะไร?”
เฉียนยูถังติดค้างชั่วขณะ พูดอะไรไม่ออก