“หยิบอุจจาระ?”
“เหนียวติดฟัน?”
แต่ละคำล้วนสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างยิ่ง เมื่อมารวมกัน ก็ยิ่งน่าตะลึงกว่าเดิม!
ใบหน้าน้อยของลวี่หลัวซีดเผือด ภายในท้องพลุ่งพล่าน ชั่วขณะนั้น นางเสียใจยิ่งนักที่ฟังคำพูดรู้เรื่อง
แต่ทว่าทหารแก่เมื่อเอ่ยวาจานี้ กลับยังทำเสียงจิ๊จ๊ะเม้มปาก พลางเลียริมฝีปากแห้งแตก แววตาคล้ายกำลังหวนรำลึก
ท่าทางนั้นไม่มีวี่แววว่าเป็นเรื่องล้อเล่น แม้แต่น้อย กลับคล้ายเป็นการถ่ายทอดประสบการณ์เอาตัวรอดอย่างแท้จริง
ทุกคนล้วนเบิกตากว้าง หลากหลายสีหน้า!
ต่อจากนั้น สายตาทุกคู่ก็มารวมที่ใบหน้าของเกาเฟิง โดยเฉพาะหลี่ซื่อหัวเราะพรืดแล้วมองไปที่เกาเฟิง
เกาเฟิงก็งุนงงเช่นกัน สีหน้าประหลาดใจ
“หา?”
“ท่านผู้เฒ่า นี่คือหนทางการเอาตัวรอดอันแข็งแกร่งของท่านหรือ?”
เกาเฟิงรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย ดวงตาคู่หนึ่งจ้องเขม็งไปที่ทหารแก่
หนทางเอาตัวรอดเช่นนี้ ทำให้เกาเฟิงของเขาขายขี้หน้ายิ่งนัก!
ทหารแก่เต็มไปด้วยรอยย่นบนใบหน้า มองเกาเฟิงอย่างไม่เข้าใจแล้วกล่าวว่า “ท่านนายท่าน หนทางเอาตัวรอดนี้ ไฉนยังไม่แข็งแกร่งพออีก?”
เกาเฟิงมองทหารแก่เบื้องหน้า แววตาเป็นประกาย พูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ
กลับเป็นเกาหยางที่อยู่ด้านข้างกล่าวด้วยความทอดถอนใจอย่างยิ่ง
“แข็งแกร่ง!”
“แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”
“หนทางการเอาตัวรอดนี้ ใช้ประโยชน์ได้สูงสุดอย่างแท้จริง”
ทหารแก่ได้ฟังคำของเกาหยาง ใบหน้าเผยรอยยิ้ม
นายท่านผู้นี้ ช่างรู้ของ!
แต่ทันใดนั้น เกาหยางก็เอ่ยขึ้นว่า “ท่านผู้เฒ่า ข้าน้อยมีหนทางเอาตัวรอดที่แข็งกว่านี้อีก ท่านจะลองฟังดูหรือไม่?”