รอยยิ้มบนใบหน้าของเกาหยางทวีความอิ่มเอมยิ่งขึ้น "เป็นธรรมดา เพราะอย่างไรเสีย นี่คือการออกรบ เผชิญหน้ากับเฉียงหนูผู้โหดเหี้ยม ต่อให้ระมัดระวังเพียงใดก็ไม่ถือว่าเกินเลย"
"นอกจากนี้ ข้าน้อยยังได้เสริมชุดเกราะให้กับแปดร้อยนายใต้บังคับบัญชาจนแข็งแกร่งขึ้นโดยสิ้นเชิง และยังจัดหาอาวุธครบชุด คือมั่วเตาของมหาจักรวรรดิเฉียนที่หลอมด้วยวิธีการตีเหล็กกล้าอีกด้วย"
"แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้ได้กราบทูลฝ่าบาทแล้ว ฝ่าบาททรงออกให้ครึ่งหนึ่ง ข้าน้อยออกอีกครึ่งหนึ่ง ภายหลังชุดเกราะและมั่วเตาเหล่านี้ก็ล้วนเป็นของฝ่าบาท เพียงแต่ให้สิทธิ์แก่ทหารองครักษ์ของข้าน้อยก่อน"
"นอกจากนั้นก็คือระเบิดมือ ใช้ช่วงเวลาที่ว่างนี้ จัดการผลิตระเบิดควันและถังน้ำมันไฟขึ้นมาด้วย จัดเตรียมเพิ่มอีกไม่น้อย"
"ในสนามรบ สิ่งที่น่าหวั่นเกรงที่สุดคือการบาดเจ็บ ดังนั้นยาห้ามเลือดจึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังจัดหาผ้าพันแผลและสมุนไพรห้ามเลือดอีกด้วย นอกจากนี้ยังได้นำหินแม่เหล็กธรรมชาติมาแปรรูปเป็นเข็มทิศ"
"เข็มทิศนี้คือเครื่องมือกำหนดทิศทาง แม่นยำกว่าจื่อหนานที่มหาจักรวรรดิเฉียนใช้อยู่ในปัจจุบันยิ่งนัก!"
"เข็มทิศนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ใช้ความพยายามอย่างใหญ่หลวง แต่ในทะเลทราย สิ่งนี้ขาดไม่ได้ หากเกิดเหตุการณ์ผิดปกติขึ้น จะได้หลบหนีกลับสู่มหาจักรวรรดิเฉียนได้ทุกเมื่อ"
"ฟู่!"
ทั้งสองได้ยินดังนั้น ต่างสูดลมเย็นเข้าปากพร้อมกัน
ระเบิดมือ?
ชุดเกราะ มั่วเตาของมหาจักรวรรดิเฉียน?
แต่ละอย่างล้วนเป็นของที่กองกำลังชั้นยอดของมหาจักรวรรดิเฉียนเท่านั้นจึงจะมี ไม่ต้องพูดถึงว่าโกลนม้า เกือกม้า และธนูเผ่าหลู่ก็ต้องจัดเตรียมครบแล้วเช่นกัน