"ออกเดินทาง!"
"สังหารอนารยชน!"
พร้อมกับเสียงตะโกนกึกก้องของเกาเทียนหลง ปฏิบัติการทางทหารครั้งแรกหลังการขึ้นครองราชย์ของอู่จ้าวก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!
เกาหยางเดินตามหลังเกาเทียนหลงติด ๆ
ทหารฉกรรจ์นับหมื่นนายแห่งแดนต้าฮั่น เคลื่อนขบวนรบย้ายสลับ ท่ามกลางการฝึกฝนอย่างช่ำชอง เมื่อเข้ามาประจำที่ก็ตามหลังเกาเทียนหลงอย่างเป็นระเบียบ
"ไอ้เด็กบ้า มีบทกวีปลุกใจพานหรือไม่? รีบมาสักหน่อยให้ปลุกเร้าจิตใจ?"
เกาเทียนหลงไม่แสดงสีหน้า แผ่วเสียงกระซิบถามเกาหยาง
เกาหยางได้ยิน มุมปากกระตุก "ท่านปู่ นี่มันลอกเลียนแบบ ไม่สมควรอย่างยิ่ง"
เกาเทียนหลงเอ่ย "รอให้เราแตกทัพซงหนูแล้ว พวกนางในเผ่าซงหนูที่ถูกจับ เจ้าเลือกเองสักสองสามนางเป็นสาวใช้ได้"
ดวงตาของเกาหยางสว่างวาบขึ้นในบัดดล
เขาฉับพลันมีสีหน้าเคร่งขรึมเป็นยิ่ง "ท่านปู่กล่าวเกินความจริงไปแล้ว การลบล้างความอัปยศร้อยปีของมหาจักรวรรดิเฉียน คือหน้าที่และความรับผิดชอบของลูกผู้ชายมหาจักรวรรดิเฉียนทุกคน!"
"กระบี่ชี้ค่ายศัตรูเชือดหัวหน้าโจร ไม่ทำลายอนารยชนไม่หยุดพัก!"
เมื่อคำของเกาหยางหลุดออกมา เกาเทียนหลงก็ตาเป็นประกายในทันใด จากนั้นจึงเปล่งเสียงดังลั่น "กระบี่ชี้ค่ายศัตรูเชือดหัวหน้าโจร ไม่ทำลายอนารยชนไม่หยุดพัก!"
เพียงชั่วขณะ ทหารมหาจักรวรรดิเฉียนก็คำรามตาม
"กระบี่ชี้ค่ายศัตรูเชือดหัวหน้าโจร ไม่ทำลายอนารยชนไม่หยุดพัก!"
"กระบี่ชี้ค่ายศัตรูเชือดหัวหน้าโจร ไม่ทำลายอนารยชนไม่หยุดพัก!"
บัดนี้เอง
เกาหยางเข้าใกล้ ชะโงกหน้ากระซิบ "ท่านปู่ ข้าน้อยยังมีคำปลุกใจกว่านี้อีก ต้องการไหม?"
"อืม?"
เกาเทียนหลงปรากฏแววสงสัย
เกาหยางใช้มือถูไถราวแมลงวัน "ข้าน้อยค่อนข้างสนใจฮองเฮาเผ่าซงหนู แล้วก็องค์หญิงน้อยแห่งซงหนู เรื่องนี้พอจะ…?"
เกาเทียนหลง: "…"
เขาไม่แสดงสีหน้า พยักหน้า "ตราบใดที่หยางเอ๋อร์ชอบ ก็ใช่ว่าจะไม่ได้"