ในเวลาเดียวกัน
ทั่วทั้งเมืองฉางอันเดือดพล่านไปด้วยข่าวที่เกาหยางบดขยี้ปาเท่อ โอรสราชาเผ่าซงหนูอย่างราบคาบ
จวนสกุลชุย
ชุยซิงเหอกำลังอ่านหนังสืออยู่ คิ้วขมวดเป็นปมแน่น
เมื่อได้ยินข่าวนี้ ชุยซิงเหอนิ่งเงียบอยู่นาน จากนั้นก็ปาหนังสือของปราชญ์ในมือออกไปทันที
เขาถอดรองเท้าออก แล้วมุดขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มคลุมโปง
"ไม่อ่านแล้ว ข้านอนดีกว่า"
จวนสกุลหลู
หลู่เหวินมีอารมณ์ครึกครื้นขึ้นมาอย่างยากเย็น ในอ้อมกอดมีอนุภรรยาหน้าตางดงามนางหนึ่ง
ซึ่งนับว่าหาได้ยากยิ่งสำหรับคนวัยเขา
โดยเฉพาะแต่ละสัปดาห์ เขายังต้องส่งส่วยให้ภรรยาเอกอีกสองถึงสามครั้ง
แต่เมื่อได้ยินข่าวนี้ อารมณ์นั้นก็มลายหายไปในพริบตา เขากล่าวด้วยความหงุดหงิด
"ไม่เอาแล้ว ข้านอนดีกว่า"
จวนติ้งกั๋วกง
เกาเฟิงก็ได้รับข่าวตั้งแต่แรกเช่นกัน
เมื่อได้ยินว่าเกาหยางยั่วยุอย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นนำทัพออกรบ พาคนไปแปดร้อย บีบให้ฝ่ายซงหนูใช้คนสองพันสี่ร้อยออกมาสู้แตกหัก และบดขยี้ทัพซงหนูได้
บ่าวไพร่ในจวนต่างพากันตื่นเต้นยินดี แย้มยิ้มรอคอยให้เกาเฟิงให้รางวัล
ทว่าเกาเฟิงกลับยินดีไม่ออก
แววตาของเขากระตุก ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
เขานึกถึงนิสัยของเกาหยาง นึกถึงประโยคที่สาบานโดยอ้างบั้นท้ายของบิดาตัวเอง
หากเรื่องนี้เป็นเท็จ ด้วยความหน้าด้านของเกาหยางย่อมไม่สะทกสะท้าน แต่ตัวเขาจะทำอย่างไรดีเล่า?
"บัดซบ ข้าจะนอน!"
ชั่วขณะหนึ่ง ภายในเมืองฉางอันอันกว้างใหญ่ มีทั้งผู้ดีใจและผู้กังวลใจ
ทุกคนต่างตั้งตารอการกลับมาอย่างผู้ชนะของกองทัพ