ด้านข้าง ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็มองจนตะลึง
ต้องกล่าวว่าผู้คนล้วนอาศัยอาภรณ์ประดับ ม้าอาศัยอานงาม เกาหยางเมื่อสวมชุดเกราะนี้แล้ว ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ
มิใช่เพียงอู่จ้าวและซ่างกวันวานเอ๋อร์ที่สังเกตเห็น หลู่เหวิน เหยียนเจิง ชุยซิงเหอ และคนอื่น ๆ ต่างก็เห็นกันหมด
ไร้ข้อแม้ ชุดเกราะของเกาหยางช่างแพรวพราวเกินไปแล้ว
แสงนี้ แทบจะทำให้ตาพวกเขาพร่ามัว
เมื่อเข้ามาใกล้ เกาเทียนหลงรีบลงจากม้า คำนับอู่จ้าวด้วยการโค้งตัว "กระหม่อมเฝ้าฝ่าบาท!"
"ฝ่าบาทหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!"
ในบัดดล บรรดาแม่ทัพรวมทั้งเกาหยาง ต่างโค้งตัวคารวะอย่างนอบน้อม
อู่จ้าวอารมณ์ดีนัก เผยรอยยิ้มน้อย ๆ กล่าวว่า "อ้ายชิงทั้งหลายลุกขึ้นเถิด!"
"ศึกนี้รบได้งดงาม มิทำให้เจิ้นผิดหวัง วันนี้เจิ้นจะปูนบำเหน็จตามความชอบด้วยตนเอง!"
เมื่อกล่าวคำนี้ ดวงตาหงส์คู่หนึ่งของอู่จ้าวก็ทอดลงบนตัวเกาหยาง เปี่ยมด้วยความพึงพอใจไร้ขีดจำกัด!
ผลลัพธ์ของศึกนี้ ล้วนรวมอยู่ที่เกาหยางและทหารแปดร้อยของเขา สร้างวีรกรรมอันตรึงตราแก่มหาจักรวรรดิเฉียน
"พวกกระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาท!"
"เข้าเมืองเถิด"
อู่จ้าวกล่าวพลางยิ้ม
ไม่นาน บรรดาแม่ทัพพลิกตัวขึ้นม้า ลำตัวยืดตรงเที่ยง เข้าสู่เมืองฉางอัน
ยามนี้ ถนนในเมืองฉางอัน คลาคล่ำด้วยผู้คน ชาวฉางอันนับไม่ถ้วนยืนคอยด้วยความคาดหวังสองฟากถนน
ทหารรักษาพระองค์รักษาความสงบบนถนน และเว้นทางกว้างพอให้เกาหยางและพรรคพวก
ทันทีที่เกาหยางปรากฏ ชาวเมืองต่างตื่นเต้นยินดี
"ท่านเกา!"
"ท่านเกา!"
"มหาจักรวรรดิเฉียนมีท่านเกา ช่างเป็นความโชคดีแห่งสวรรค์ ความโชคดีของมหาจักรวรรดิเฉียนเรา!"