มหาจักรวรรดิเฉียน
เมืองฉางอัน
“รายงาน!”
“นายกองเพี่ยวเหยา เกาหยาง นำทหารแปดร้อยนายเข้าประจัญบานกับองค์ชายปาเท่อแห่งซงหนู ทลายกองกำลังชั้นยอดของซงหนู องค์ชายซงหนูเกือบถูกจับเป็น!”
เมืองฉางอันที่สงบเงียบพลันถูกระเบิดด้วยข่าวนี้
“อะไรนะ?”
“เจ้าสำนักพลทหารม้าชนะอีกแล้วหรือ?”
“ฮ่าๆๆ ดีนัก ตั้งแต่ศึกป้องกันฉางอัน ข้าเฒ่าก็เห็นว่าราชันย์แห่งความตายเป็นผู้มีความสามารถ ข้ามองไม่ผิดจริงๆ!”
“อาแปะหลี่ ถ้าข้าจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าราชันย์แห่งความตายไม่ได้เรื่องมิใช่หรือ? ยังว่าซงหนูเจ้าเล่ห์ ราชันย์แห่งความตายไปก็แค่ไปเดินผ่านเฉย ๆ”
ทันทีที่อาแปะหลี่เอ่ยวาจา ชาวบ้านข้างเคียงก็ส่งเสียงเย้ยหยันแทรกขึ้นอย่างอดมิได้
อาแปะหลี่ฟังเสียงหัวเราะรอบกาย ใบหน้าเฒ่าพลันแดงซ่าน
“คนเราน่ะ เปลี่ยนหน้าบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา”
“แต่ต้องบอกว่าราชันย์แห่งความตายนี่ดุเดือดนัก หากข้าจำไม่ผิด ไอ้ที่ว่าเป็นบุตรของฉานอวี๋นี่ ก็คือคนที่เยาะเย้ยราชันย์แห่งความตายว่าไม่ได้เรื่องนั่นมิใช่หรือ?”
อาแปะหลี่เอ่ยขึ้น
ด้านข้าง มีชาวบ้านกล่าวว่า “ถูกต้อง คนนี้แหละ เจ้านี่คิดไม่ตกจริงๆ จะเย้ยหยันใครไม่เย้ย ดันมาเย้ยหยันราชันย์แห่งความตาย คราวนี้รังถูกถอน ซ้ำตัวเองยังเกือบถูกจับเป็น!”
“จริงดังว่า แต่ศึกนี้ช่างน่าสะใจนัก มหาจักรวรรดิเฉียนของเราได้เชิดหน้าชูตาเสียที!”
“วันนี้เบิกบาน ควรไปสำนักคณิกาฟังเพลง!”
“ถูกต้อง ยิ่งนัก ฤดูใบไม้ผลิใกล้มาเยือน ไยไม่รีบไปสำนักคณิกาฟังเพลงเล่า?”