“เรียกเข้ามา!”
อู่จ้าวรอยยิ้มประดับใบหน้า เอ่ยเสียงเรียบ
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เสี่ยวหยวนรับคำแล้วเดินจากไป
ไม่นานนัก
เสี่ยวหยวนก็นำจางผิงและจางโชว์เดินงอตัวเข้ามา
“บ่าวจางผิง จางโซ่ว ถวายบังคมฝ่าบาท หมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
ทั้งสองคนก้าวเข้าสู่ตำหนักหนังสือก็รีบคำนับอย่างเคารพทันที
อู่จ้าววางพู่กันแดงในมือ สายตามองพวกเขาอย่างสงบ น้ำเสียงที่ยากจะพบได้ว่าอ่อนโยน
“ลุกขึ้นเถิด”
“ข้าได้ยินเสี่ยวหยวนว่า พวกเจ้าสองคนมาแนะนำผู้มีความสามารถให้ข้า นับว่าทุ่มเท มีใจจริง แล้วคนผู้นั้นเล่า?”
จางโชว์ได้ฟัง ใบหน้ายิ้มบานสะพรั่ง รีบตอบว่า “ทูลฝ่าบาท คนผู้นั้นกำลังรออยู่หน้าตำหนัก”
“คนผู้นี้ความรู้ความสามารถสูงส่ง หน้าตาและคุณธรรมล้ำเลิศ เป็นผู้มีปัญญาญาณจากนอกพิภพ บ่าวทั้งหลายทราบดีว่าฝ่าบาททรงใฝ่หาคนเก่ง จึงไม่กล้าปิดบัง นำมาถวายให้ฝ่าบาท หวังว่าจะช่วยมหาจักรวรรดิเฉียน ช่วยแบ่งเบาภาระของฝ่าบาทได้บ้าง!”
“ผู้จากนอกพิภพ?”
อู่จ้าวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เริ่มสนใจขึ้นบ้าง
ยามนี้สถานการณ์ในราชสำนักกำลังผันผวน หากสามารถดึงผู้ทรงคุณธรรมเข้ามาได้ ก็ไม่เลว
แม้คำพูดของจางโชว์จะเกินจริงไปบ้าง แต่วาจานั้นยังเต็มไปด้วยความจงรักภักดี กลับทำเอาอู่จ้าวรู้สึกปลื้มใจยิ่งขึ้น
“เรียกเข้ามาให้ข้าพบ”
“บัดนี้มหาจักรวรรดิเฉียนของเรารอคอยการฟื้นฟู กำลังต้องการคน หากผู้นั้นมีความสามารถและคุณธรรมจริง ข้าจะแต่งตั้งตามความสามารถ ไม่ทำให้ความพยายามของพวกเจ้าสองคนต้องสูญเปล่า”